Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

ΠΟΛΙΣ - ΠΟΛΕΜΟΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ & POLICE

Γράφει η Αρτάνη
-Τον προπερασμένο (19ο) αιώνα! Ευρωπαίος Ποιητής αποκάλεσε «καταραμένους» τους Έλληνες. Τούς Έλληνες των παλαιών, τών περασμένων καιρών!!! γιά τους σημερινούς.. οι μελετητές Ιστορικοί του μέλλοντος, θα έχουν πολλή δουλειά, μάλλον! Σύμφωνα με αυτόν, οι Έλληνες τά είπαν όλα, τά έκαναν όλα.. τά έζησαν όλα! καί δεν άφησαν κάτι για τους επόμενους!..γιά αυτούς πού ήρθαν και έρχονται. Πρόκειται ασφαλώς για μια υπερβολή, για μια εκτίμηση εξωφρενική.
Όμως, υπάρχει πράγματι μια αληθινή «κατάρα» πού κληροδότησαν εσαεί, μιά για πάντα πού λένε, στην Οικουμένη, αυτοί, οι ‘Έλληνες. Πού έχει να κάνει αυτή η «κατάρα» με την Γλώσσα. Την Γλώσσα, με τέτοια δομή και κατασκευή ώστε, οι λοιπές θέλοντας ή όχι, αναγκάστηκαν να προγραμματιστούν μέ βάση την δική της Φιλοσοφία και Παιδεία. Πού σημαίνει, σημαίνεται, κυριολεκτεί, ακριβώς και απόλυτα σε ότι αναφέρεται η κάθε της Λέξις ο κάθε της Φθόγγος, τό κάθε γέννημά της!!!
Και επειδή, «Αρχή Σοφίας η τών Ονομάτων επίσκεψις», και πρώτα-πρώτα καί τών κατ’ εξοχήν τών Ελληνικών! σέ όλον τον Κόσμο η Φύλαξη των Πόλεων, ονομάζεται και λέγεται POLICE. Ναί!!! η ίδια Ελληνίδα λέξη Πόλις. τής Πόλεως. Άρα δεν πρόκειται για κατάρα ούτε γιά ευλογία ή ευχή…του ευρωπαίου ποιητή. Μάλλον πρόκειται περί Πολιτισμού. Δήλα-δή για έναν μακροχρόνιο και επιτυχημένο Πόλεμο! Καί βεβαίως – βεβαίως ο Πολιτισμός των Ελλήνων είναι γέννημα τού Πολέμου.
Η Πόλις –εως, Πόλε-μος. Η κατάληξη –μος, εδώ ακριβώς σημαίνει ενεργητικότητα της ρίζας, όπως ο παιδεμός, ο σκοτωμός, ο τελειωμός. ‘Άσχετα εάν στις μέρες, στην Πατρίδα μας «αντικαταστάθηκε» άκομψα η POLICE με την κομψή φράση «προστασίας του πολίτη» από άκομψους προφεσόρους και επαΐοντες. Σέ πρώτη φάση η POLICE υπερασπίζεται τους Πολίτες (ο-Πλίτες) υπερασπίζεται την ίδια τήν Πόλη. Ο Πάλμυς Ζεύς, η Πολιούχος Παλ-λάς, ο Λαός ο Παλλόμενος, ο Πολεμών δήλα-δή! Σε δεύτερη φάση ο Πόλεμος της Πόλεως, αφορά στην Πνευματική άνοδο τών Πολιτών προς τον εξανθρωπισμό, προς τον Πολιτισμό δήλα-δή! Οι πρωτοέλληνες Πελασγοί αυτοί πού με οδηγό τον Πολ-ικό Αστέρα οι διαπλέοντες τα Πελάγη, παρατηρούντες τους Πλανήτες.
Οι διά των Παλαμών πλάθοντες πλαστικόν πηλόν και πλίνθους. Οι διατρεφόμενοι με πολτούς και πλακούντες, οι πολεμούντες σε στεριά και θάλασσα για την Ζήση τους, αφού προϋπήρξαν τροφοσυλλέκτες – θηρευτές έγιναν, πολεμώντας με τή Μάνα Φύση, Καλλιεργητές. Οι σεβόμενοι τα πλάσματα της πλάσεως. Οι αποφασίζοντες!!! διά των παλών. Οι διαθέτοντες τέλος, μυριάδες λέξεις πού παράγονται από τόν Πόλεμο. Χιλιάδες Χρόνια πρίν, ο Παππούς μας Ηράκλειτος ο Εφέσιος θα διατυπώσει εσαεί: Πόλεμος Πατήρ Πάντων εστίν, πάντων δε βασιλέυς, και μέν τους Θεούς έδειξε τους δε Ανθρώπους, τους μέν δούλους εποίησε, τους δέ ελεύθερους.(Κάπου εδώ, όποιος γνωρίζει ή μπορεί να ανακαλύψει παράγωγα της λέξεως Ειρήνη ας σχολιάσει αναλόγως μήπως και συνετιστούμε και εμείς όλοι οι πολεμοχαρείς!!!).
Διότι «τό Ειρήνη υμίν» απευθύνεται προς ποίμνιο ή ποίμνια. σε μαντριά. Όμως, οι Άνθρωποι πρέπει να πολεμούν και σε ειρηνικές περιόδους για να μήν καταντήσουν πρόβατα. Εννοείται πώς, ο «Πόλεμος» αυτός δεν έχει καμιά σχέση με σκοτωμούς και μακελαρίσματα… μέ γκρεμίσματα. (Δεν είναι πόλεμος τό να πατάς κουμπιά από οβάλ γραφεία με ρόζ τηλέφωνα και να μακελεύεις κύριε ιμπεράτορα θρασύδειλε!) Οι «λύκοι», πλάσματα της φύσεως κι αυτά, παραμονεύουν παντού και πάντοτε. Η Πόλις δεν είναι μαντρί. Απαιτεί την ανάσα της, την πνοή της τη Ζωή της. ..τήν Ελευθερία της. Όποιος την επιβουλεύεται πρέπει να Πολεμηθεί!
Οι ειρηνιστές, οι ειρηνόφιλοι δεν πολεμούν, αλλά παραδίδουν τις πόλεις «τους» στους όποιους βαρβάρους! Η πραγματική και αληθινή ειρήνη είναι γέννημα και «προνόμιο» των Πολεμιστών της Πόλεως. Οι πολεμιστές δεν σκοτώνουν παρά μόνο για να αμυνθούν. Κάποτε, εάν χρειαστεί!!! επιτίθενται κιόλας. Εκτός και, εάν τό «δικαίωμα» της επιθέσεως τό διαθέτουν μόνον οι βάρβαροι. Ποιοί αποκάλεσαν και εξακολουθούν να αποκαλούν σφαγέα, και βέβηλα να βλασφημούν Τον Μέγιστο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΉ Αλέξανδρο; Μα φυσικά οι ειρηνόφιλοι, οι φαφλατάδες ειρηνολόγοι, οι ριψάσπιδες, οι δειλοί, οι λιποτάκτες της ζωής και οι κουσουρλήδες! Αυτοί πού ωσάν τις σκύλες του μαντριού, σε κατάσταση οίστρου, ζευγάρωσαν με τους πεινασμένους λύκους, πού χίμηξαν στο μαντρί με τα πρόβατα. Πόσοι διεκδικούν την Πατρότητα του Αλέξανδρου; Πόσοι θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του Μεγάλου Στρατηλάτη!!!. Εάν ήταν σφαγέας θα τό έκαναν αλήθεια;
Όταν Πολεμούσε! χάριν παραδείγματος ο΄Αλλος ο Έλληνας Παλαιολόγος για να «σώσει» την Πόλη, την Κωνσταντινούπολη, άλλοι συζητούσαν για τό τί φύλο έχουν οι άγγελοι!!! στους ουρανούς! και άλλοι «ριψάσπιδες» κατά χιλιάδες, λιβανίζονταν καί προσεύχονταν «σώσον κύριε τον λαόν σου» και «ειρήνη υμίν», και κάποιος Πλήθων Γεμιστός, θα τους αποκαλέσει σμήνος κηφήνων!!!
Άλλοι είναι σφαγείς και μακελάρηδες, κύριοι ειρηνολόγοι. Όπως οί σύγχρονοι σταυροφόροι Αλάριχοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι. Αυτοί είναι σφαγείς πού κατακρεούργησαν, μακέλεψαν, γκρέμισαν, βίασαν, έκαψαν.. ισοπέδωσαν -καί ισοπεδώνουν!!!Πολιτισμούς, και τον δικό μας τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ. Άρα, ο Πόλεμος και τό μακελειό είναι εξίσωση, στη γλώσσα των Μαθηματικών με τα σκέλη της, τα ποσά και τα μεγέθη της αντριστρόφως ανάλογα!
Μα στη Φύση και στην καθημερινή μας Ζωή, χρόνια τώρα, Πόλεμος δεν γίνεται;
-Πολεμούν οι Ημέρες με τις νύχτες, η πάχνη τό χιόνι και η δροσιά, με τον καυτερό Ήλιο.
-Πολεμούν ο ξανθός μυρωδάτος Απριλομάης με τον θανατερό Αλωνάρη των σταχιών Ιούλιο, τον τρυγητή Σεπτέμβριο!!!
-Πολεμούν τα άγρια κύματα να κομματιάσουν τα βράχια…
-Πολεμούν τα βατράχια να φάνε κουνούπια και οι αλεπούδες τους αρουραίους…
-Πολεμούν τα γεράκια να αρπάξουν τρυγόνια και περιστέρια….
-Πολεμούν ο περονόσπορος και η φυλλοξήρα τα κλήματα, τα αμπέλια…
-Πολεμούν ο Άντρας με τη Γυναίκα στην κλίνη του Έρωτά τους, να γεννήσουν Παιδί!
-Πολεμούν οι Δάσκαλοί μας, να μάς μάθουν γράμματα, να μάς μορφώσουν – να μάς δώσουν «μορφή»
Μπορείτε να φανταστείτε τη Ζωή μας, χωρίς Δασκάλους;!!!
-Πολεμούν οι κτίστες οικοδόμοι να κτίσουν τα σπίτια μας, τα παραθαλάσσιά μας, τα ημιυπαίθριά μας!
-Πολεμούν οι Ιατροί τις Αρρώστιες μας.
-Πολεμούν οι Γεωργοί μας στα Χωράφια, Χειμώνα Καλοκαίρι, για τό Ψωμί όλων μας!!!
-Πολεμούν οι οδοκαθαριστές και οι καθαρίστριες να καθαρίσουν τους δρόμους, τις πλατείες, τις βρομιές μας!!!
-Πολεμούν οι Καπεταναίοι με τα κύματα, τους αέρηδες και τις μπόρες για να ταξιδέψουν τα καράβια τους, τα φορτία τους σώα και αβλαβή, σε απάνεμα λιμάνια.
-Πολεμούν οι Πιλότοι τα ύψη, τους ουρανούς και τα ερέβη, για τις ασφαλείς πτήσεις μας.
Έχετε αναρωτηθεί, άραγε, ποτέ; γιατί χειροκροτούμε μέ «παλαμάκια» ανακούφισης και χαράς κατά την προσγείωση τού αεροπλάνου τού ταξιδιού μας!!!.
-Πολεμούν οι Τροχονόμοι και ρυθμίζουν την τροχαία κίνησή μας! ελέγχουν τις όποιες παραβάσεις μας.
-Πολεμούν οι αγωγιάτες γιά τα αγώγια μας, για τις ασφαλείς μεταφορές μας, γιά τα ταξίδια μας.
-Πολεμούν οι Αξιωματικοί μας, οι Οπλίτες μας, στα πεδία των ασκήσεων – σε περίοδο Ειρήνης – για την εξασφάλιση τής Ελευθερίας τής Πόλεως, τής Πολιτείας δήλα – δή!!!
Και μείς όλοι δεν πολεμάμε και δεν αγωνιζόμαστε μήπως εργαζόμενοι, γιά τον Άρτον ημών τον Επιούσιον;!!! για την ευδαιμονία μας!
&
-Λοιπόν, τι θα κάνετε ειρηνολόγοι όταν! επιτεθούν οι όποιοι βάρβαροι στην Πόλη σας!!! Θα αμυνθείτε Πολεμώντας ή θα αφήσετε να βιάσουν τις Θυγατέρες σας, τις Μανάδες σας, τις Γυναίκες σας; να βεβηλώσουν τά Πάτρια, τά Μήτρια, τα Ιερά σας και τα ΄Οσιά σας (εάν έχετε), να γκρεμίσουν τις Εστίες σας, τους Ναούς σας;
Πόλεμος, λοιπόν, και χθες!!! και σήμερα και νύν και αεί πού λένε, όπως Πόλις της Πόλεως κύριοι ειρηνολόγοι, διότι, Πολεοδομία είναι τό ορθό και όχι ποληοδομία ... 


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ = ΝΑ ΠΑΣ ΟΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ



 Η γλώσσα μας 
Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες) Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος). Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο . Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. 
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς 
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό. επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της .

Η ΣΟΦΙΑ 
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει.
Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες , η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».

  • Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. 
  • Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. 
  • Ο   « Αστήρ »  είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι). 
  • Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει άμεσα με τη σωματική μας υγεία.  Για σκεφτείτε το λίγο. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε;  Μα, φυσικά, «άφθονο».  Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι.


  •  Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. 
  • Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! 
  • Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται . Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα. 
  • Αντιθέτως για την επανάσταση (επ ανα + ίστημι)  που στα Ελληνικά σημαίνει σηκώνομαι και στέκομαι στα πόδια μου όρθιος , εις ανάμνηση της στάσης αυτής ,στα Λατινικά revolutio σημαίνει την κίνηση των πλανητών . Στα Ελληνικά έχει μία ανθρωποκεντρική θεώρηση ενώ στα Λατινικά μία φυσιοκρατική  θεώρηση των πραγμάτων. 
  • Η μετάφραση των Olympic games  απέχει από την πραγματικότητα και από το πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Οι αγώνες δεν  μπορεί να είναι παιχνίδι. 
  • Στο συγχωρώ (συν + χωρώ) στα Ελληνικά αποδίδει πραγματικά την έννοια όπου γίνεται η υπέρβαση , με κατανόηση και συγκατάβαση ότι τελικά μπορούμε να επιβιώσουμε στον ίδιο χώρο ενώ στα Λατινικά pardon έχει την έννοια της χάρης που κάνει ο ισχυρός έναντι του ασθενούς . 
  • Ολες όμως οι πραγματικές διαφορές των Ελληνικών και Λατινικών εμφανίζονται στην λέξη δημοκρατία - repubica . Οι Λατίνοι εμφανίζονται να μήν γνωρίζουν τις αφηρημένες έννοιες δημο+ κρατώ και την μεταφράζουν ως res + publica ως δημόσιο πράγμα
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις. 

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ 
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου. «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική». Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει». Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα . Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος 
«Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα». 


Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ - H ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ


Παρατηρώντας το ζωικό βασίλειο ,βλέπουμε ότι οι φερομόνες είναι καθοριστικός παράγοντας για το ζώο ,προκειμένου να αντιληφθεί το περιβάλλον ,να δράσει ανάλογα και να επιβιώσει .
Αυτό σημαίνει ότι οι φερομόνες το βοηθούν στο  να καλύψει τις βασικές ανάγκες του ,δηλαδή να τραφεί ,να αναπαραχθεί και να προστατευθεί από άλλα εχθρικά προς αυτά είδη.
Ο άνθρωπος πιθανώς βασιζόταν στις φερομόνες για να επιβιώσει, μέχρι ο Προμηθέας να του χαρίσει τον λόγο και να τον αναβαθμίσει (επέμβαση και όχι μετάλλαξη)  , προνόμιο που το είχαν μέχρι τότε οι αθάνατοι θεοί. Κάτι φυσικά που δεν άρεσε στην τάξη των θεών αλλά η πράξη του Προμηθέα τελικά έγινε αποδεκτή από τους αθανάτους , καθότι  οι άνθρωποι  παρέμειναν θνητοί.
Με την γέννηση ο  νέος άνθρωπος και μέχρι την απόκτηση του λόγου έχει αναπτυγμένο το σύστημα των φερομόνων. Τα βρέφη λοιπόν αναγνωρίζουν την μητέρα τους από την μυρωδιά .
Από τις φερομόνες ,λοιπόν περνάμε  στον λόγο.
Τι είναι ο λόγος ;
Γιατί υιοθετήθηκε από τον άνθρωπο ;
Κατά την διαδικασία της ομιλίας ο εγκέφαλος του ανθρώπου διεκπεραιώνει εκατοντάδες χιλιάδες νευρικών μεταβιβάσεων ανά δευτερόλεπτο. Για να υπάρξει η ικανότητα της σκέψης  ώστε να εκφραστεί μέσω της Ελληνικής  γλώσσας ,οι απαιτήσεις είναι ακόμα μεγαλύτερες .
Με την λειτουργία των τόσων πολλών κυττάρων και συνάψεων δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ της Ελληνικής Γλώσσας και οποιαδήποτε άλλης συμβατικής γλώσσας .Το πέρασμα από την σφηνοειδή και την ιερογλυφική στην Ελληνική μας έχουν πείσει όλοι αυτοί οι ειδικοί ότι έγινε έτσι απλά ,σαν να κάνουμε βόλτες στην παραλία. Στην πραγματικότητα οι διαφορές είναι απίστευτα μεγάλες. Η σύγκριση της δυνατότητας έκφρασης ,δηλαδή η κίνηση της κάτω σιαγόνας είναι πολύ μεγάλη μέχρι και δέκα φορές περισσότερες κινήσεις ανά δευτερόλεπτο στον Ελληνικό χώρο για να μπορούμε να εκφράσουμε τον Ελληνικό λόγο.
Η χρήση της γλώσσας ,είναι πάντα ενδεικτική του πεδίου που εκφράζει. Η σύγχυση των εννοιών ξεδιαλύνεται πλήρως όταν γίνεται αναφορά στις συγκεκριμένες έννοιες των γραμμάτων της Ελληνικής γλώσσας. Το σχήμα των γραμμάτων μαζί με τον φωνητικό έλεγχο ανταποκρίνεται πλήρως  στα νοήματα,τους προσδιορισμούς και τις εναλλαγές των αναφορών τους,έτσι ώστε να γίνονται αντιληπτές από τον άνθρωπο .Πρέπει η γλώσσα να ανταποκρίνεται στις αλλαγές του ενεργειακού ή υλικού πεδίου εντός σύμπαντος ,οπότε και η καταγραφή αυτών των αλλαγών γίνεται δυνατή δια των αισθητηρίων οργάνων .
Η Ελληνική Γλώσσα αποτελείται από 6 340 000 πρωτογενείς λέξεις και 90 000 000 παράγωγες .
Παρά την τόση πολυπλοκότητα της Ελληνικής γλώσσας έχει λεχθεί από "ειδικούς" επιστήμονες ότι η Ελληνική γραφή εισάγεται τον 8ο αιώνα π Χ και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα είχε αναπτυχθεί πλήρως. Γεννάται το ερώτημα ,πως μέχρι τον 8ο αιώνα ανεπτύχθη η γλώσσα χωρίς γραφή και κατόρθωσε να διατηρηθεί χωρίς γραπτά κείμενα  ;
Είναι απαραίτητη η Ελληνική διατροφή που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για αυτές τις διεκπεραιώσεις των νευρικών μεταβιβάσεων . Διαφορετικά δεν θα υπήρχε αυτό το μεγαλείο που λέγεται Ελληνική γλώσσα , η μητέρα των γλωσσών ,όπως την παρέδωσε ο Προμηθέας στους ανθρώπους .  Δηλαδή οι Θεοί ομιλούν την Ελληνική γλώσσα.

Ο άνθρωπος υιοθέτησε τον λόγο.
Ρήμα : είρω
Μέλλων : λέξω και ερώ
Παρακείμενος :  είρηκα
Υπερσυντέλικος :  ειρήκειν

Το είρω με το ει* μας δείχνει τον έρχεται από μακριά και με το ρ την συνεχή ροή  και το ω μέχρι το άπειρον. Η Ελληνική συμπαντική γλώσσα μας δείχνει την ουράνια προέλευσή της στην γη .
Το είρω ,έγινε λέγω ,λόγος . Το είρω παρέμεινε  στο Ειρήνη ,μας λέγει και μας επιβεβαιώνει την φανέρωση των νόμων ,όλων των νόμων ,συμπαντικών και φυσικών που είναι δυνατόν να κατανοηθούν από τον Νού του ανθρώπου διαμέσου του λόγου.
Είρων  και ειρωνία ,από τον Αριστοφάνη σημαίνει κάτι χωρίς να το σκεφθώ , μιλώ αστόχαστα.
Είρην και Είρηνος ,είναι ο Λακεδαιμόνιος έφηβος ο οποίος συμπληρώνοντας το εικοστό έτος της ηλικίας του και ανελάμβανε επίβλεψη επί των νεωτέρων του . Τους Νόμους τους έλεγε ο πρεσβύτερος νεανίας που δεν ήταν μάχιμος ακόμα. Ένας έτοιμος για μάχη στρατιώτης δεν είναι σε θέση να μιλά για Ειρήνη, διότι καταπατά τους Νόμους που γνωρίζει και εκφράζει. Πόλεμος σημαίνει επεκτατισμός ,δηλαδή τοποθετώ πυρήνες ζωής έξω από τα όριά μου ,δημιουργώ καινούργιες πόλεις ή αφήνω την φύση να αναπτυχθεί και δεν την ισοπεδώνω.
Πόλεμος και Πολιτισμός είναι δύο λέξεις με την ίδια σημασία .
Το τ και σ στον πολιτισμό εννοούν την εδραίωση της πόλεως και την ανάπτυξη στο εσωτερικό της.
Ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε για πόλεμο πολιτισμού και όχι για να κατακτήσει και να υποδουλώσει . Δεν αφαίρεσε κανενός λαού την ταυτότητα ,διότι αυτός γνώριζε την Ελληνική γλώσσα και ήξερε ακριβώς την σημασία της λέξεως πόλεμος.
Πτόλεμος = Πόλεμος ,εξ ου και Πτολεμαίος είναι αυτός που προωθεί τον Πολιτισμό πέραν των ορίων.
Πτολίεθρον=Πτόλις=Πόλις

Ανδρα μοι έννεπε Μούσα, πολύτροπον ,ός μάλα πολλά πλάχθη ,επεί Τροίης ιερόν πτολίεθρον έπερσε.
Για τον άνδρα να μου διηγηθείς ,Μούσα, το ισχυρά σκεπτόμενο που χρόνια πολλά περιπλανήθηκε ,αφού κυρίευσε την ιερή πόλη της Τροίας ή (σωστότερα  ,αφού πρώτα έφερε τα δώρα του πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή).

Μάχομαι = σημαίνει ότι πάω ενάντια στην μητέρα φύση και την ισοπεδώνω ή την κομματιάζω ,εξ ου και μάχαιρα .

Πέρσες ονόμαζαν οι Έλληνες υβριστικά τους εχθρούς τους ,δηλαδή αυτούς που φανερώνουν τις κακές προθέσεις τους και εκείνοι αποδέχθηκαν τον τίτλο αυτό ,μη κατανοώντας ακριβώς την έννοια .
Όμως οι άνθρωποι πρέπει να προστατεύονται από τα άλλα εχθρικά - Περσικά προς αυτούς φύλα και να μάχονται .Και μετά τις προσπάθειες επιβίωσης ,ανάπτυξη πολιτισμού και γλώσσας ,οι άνθρωποι κατέληξαν να μάχονται και να βλέπουν όλο το κακό γύρω τους ,παίρνοντας ακόμα και τα νοήματα των Ελληνικών λέξεων ισοπεδώνοντας και αυτά.
Πέρσης=πορθητής
Πέρθω=κατακτώ,ερημώνω (Αορ. Έπερσα ή κωδικώς το κέντρο ο πυρήνας από όπου έρχεται ροή πραγμάτων και μας γίνονται φανερά )
Φέρω = είναι το αρχικό ρήμα από όπου προήλθε η λέξη ,Πέρσης .
Ρίζα (Φερ - Περ) δείχνει τη καλή και την κακή συμπεριφορά ,έχει πολλές έννοιες όπως οδηγώ και κατευθύνω ή προκαλώ και επιφέρω, προσάγω και προτείνω ή παρασύρω και προξενώ ,εξ ού και πέρθω .
Όσο για τους Έλληνες που παραμένουν στην γη τους κρατούν τα σκήπτρα της γνώσεως ,της φιλίας , του πολιτισμού. Οι δε άλλοι που έχουν φύγει από αυτή την γη ,έχουν πάψει να είναι ειρηνικοί δηλαδή έχουν πάψει να λένε τους Νόμους και τους κανόνες ,με αποτέλεσμα να παραφράζουν τις έννοιες και τα νοήματά τους με αποτέλεσμα να έχουν πάψει να είναι φιλικοί .

Ο Εμπεδοκλής το εξηγά καλύτερα :
Όταν η διαμάχη φθάνει στο έσχατο βάθος της δίνης , στο μέσο του στροβίλου φτάνει η Φιλία. 
Εκεί μέσα τα πάντα μαζεύονται, ώστε να γίνουν ένα μόνο ,όχι μονομιάς ,μα ήρεμα ,συγκεντρωνόμενα καθ΄ένα από αλλού. Όταν αυτά σμίγουν ,διαδέχονται μυριάδες έθνη θνητών .Πολλά όμως μένουν άσμιχτα ανάμεσα σε όσα σμίγουν ,όσα ακόμα κρατά η διαμάχη μετέωρα.
 Γιατί δεν βγαίνει άμεμπτα αυτή ολόκληρη προς τα έσχατα όρια του κύκλου ,αλλά εν μέρει παραμένει ,εν μέρει από τα μέλη βγαίνει εντελώς .      

=====================================
*Για τρία «Ε» μας κάνει λόγο ο Πλούταρχος στο «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς. 
Το Ε όμως αντιστοιχεί στον αριθμό 5(Ε=5) και εφόσον ομιλεί για τρία Ε (3Ε) θα έχουμε το εξής: 
Ε+Ε+Ε=5+5+5=15, το 15 είναι το ΙΕ ,το οποίο όμως είναι το ίδιο με το ΕΙ, αφού και τα δύο μας κάνουν το νούμερο 15. 
(Ι=10, Ε=5) Το πέντε όμως όπως μας λέγει στο ίδιο έργο μιμείται την αρχή που θέτει σε τάξη το σύμπαν, τη διακοσμούσαν αρχή. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι -αφού το Ε=5 μιμείται τη διακοσμούσαν αρχή, η οποία αρχή δεν είναι παρά το ΘΕΙΟΝ και έχουμε τρία Ε συνολικά- έχουμε ένα σύστημα τριών ΘΕΙΩΝ-ΔΙΑΚΟΣΜΟΥΝΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, μία τριαδικότητα, μία μεταβολή τριών εκφάνσεων-υποστάσεων του ΘΕΙΟΥ, διότι  Ο Πλούταρχος, δηλαδή, μας γνωστοποιεί για τον 
τριπλό υπερ-κόσμιο ΝΟΥ-ΛΟΓΟ, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη αρμονία διαμέσου του «Ε» του εν Δελφοίς. Αυτός ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ ή η τριπλή μεταβολή του ενός υπερ-κόσμιου ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ΟΥΡΑΝΟΣ-ΚΡΟΝΟΣ-ΖΕΥΣ/ΔΙΑΣ

Εικόνα

Το κάθε «Ε» εκ των τριών που μας αναφέρει ο Πλούταρχος, αντιστοιχεί και σε ένα ΝΟΥ-ΛΟΓΟ.

Ο ΝΟΥΣ-ΛΟΓΟΣ είναι ἀεὶ ὧν, κατά τον Ηράκλειτο εκ της Εφέσσου, και έχει άμεση σχέση με την ακοή, το ήπαρ και το σπάσιμο-ξεπέρασμα του φράγματος των δύο καταστάσεων του ανθρώπου που μας περιγράφει ο Ηράκλειτος στο παραπάνω απόσπασμα, του εύδοντος-εγερθέντος 
(κοιμώμενος-αφυπνισμένος). 
Ο άνθρωπος όταν ακούσει τη «φωνή» του ΝΟΥ-ΛΟΓΟΥ αντιλαμβάνεται την έννοια του και το βαθύτερο νόημα μέσω της ψυχής του. Η πληροφορία-φωνή θα φθάσει στην ψυχή του ανθρώπου μέσω του ήπατος, στο οποίο καταλήγει η ακοή, όπως μας περιγράφει ο Πλάτων 
 Η ακοή, λόγω της συγκεκριμένης πορείας που κάνει μέχρι το ήπαρ, το οποίο είναι κέντρο συναισθημάτων, παθών και σχετίζεται με τα αστρικά πεδία, μπορεί να ξεπεράσει το φράγμα μεταξύ των δύο καταστάσεων του εύδοντος-εγερθέντος
Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος αποκτά πείρα του αεί όντος λόγου
Η ακοή, δηλαδή, συνδέει τον εξωτερικό κόσμο των αισθήσεων με τον εσωτερικό χώρο της ψυχής. 
Η αρμονία του ΕΙ εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου δια της ακοής, η οποία αίσθησης αυτή δεν είναι πλήρως αντικειμενική σε αντίθεση με την όραση, αλλά βρίσκεται εντός του χώρου αντικειμένου-υποκειμένου. 

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

ΠΡΟΣΩΔΙΑ

Γλώσσα =Ο άνθρωπος όλης της Γης, έχει τις ίδιες προϋποθέσεις για να μιλήσει.
¨Έχει τη σπίθα του νου, το ίδιο γλωσσικό όργανο με την άρθρωση, μιλάει με φωνήεντα και σύμφωνα, με την αντίληψη που μπορεί να σκέφτεται, να αισθάνεται και με την ανθρώπινη φωνή να ελέγχει τους ήχους κι ανάλογα να τους αρθρώνει, να τους προσωδεί ή να τους τραγουδάει. Οι ήχοι γίνονται φθόγγοι - φωνήνεντα και σύμφωνα- στριμωγμένα ή απλωμένα δημιούργησαν τις διαλέκτους όλου του κόσμου. Έτυχε οι πρώτοι άνθρωποι να γεννηθούν σ’αυτό το χώρο με τον λαμπρό ήλιο, που ευνοήθηκε λόγω εδάφους με τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, με ήπιες καιρικές συνθήκες κι άκουσαν τους ήχους της φύσεως, που ήταν οι πνευματικοί σπόροι για να μπορέσουν να μιλήσουν, συλλάβησαν πρώτα μονοσύλλαβες λέξεις, ενώ σιγά-σιγά το καθαρό μυαλό των ανθρώπων μπόρεσε αντιγράφοντας τη φύση να σύρει με τη φωνή του τα πρώτα νοήματα. Πέρασαν χιλιάδες χρόνια μέχρι να βάλει φραγμούς με γραμματικούς κανόνες και να γίνει η γλώσσα της Επιστήμης και της Τέχνης, δημιουργώντας συγχρόνως το προζύμι για την ανάπτυξη της μουσικής πολυφωνίας και βρίσκοντας ο άνθρωπος τη μουσική του έκφραση, που είναι απαραίτητη για την πορεία της ψυχής προς τη ζωή.

Γι αυτό η λέξη Προσωδία ανήκει στους πρώτους αυτούς ανθρώπους.
(Μαρία Στούπη)


Μέλπετε Ω! Παίδες
Εκάεργον και Εκαέργην

( Υμνείτε Ω! παίδες
τον Απόλλωνα και την Αθηνά.)

αβ αγ αδ αζ αθ ακ αλ αμ αν αξ απ αρ ατ αφ αχ αψ
βα γα δα ζα θα κα λα μα να ξα πα ρα τα φα χα ψα
εβ εγ εδ εζ εθ εκ ελ εμ εν εξ επ ερ ετ εφ εχ εψ
βε γε δε ζε θε κε λε με νε ξε πε ρε τε φε χε ψε
ηβ ηγ ηδ ηζ ηθ ηκ ηλ ημ ην ηξ ηπ ηρ ητ ηφ ηχ ηψ
βη γη δη ζη θη κη λη μη νη ξη πη ρη τη φη χη ψη
οβ ογ οδ οζ οθ οκ ολ ομ ον οξ οπ ορ οτ οφ οχ οψ
βο γο δο ζο θο κο λο μο νο ξο πο ρο το φο χο ψο
υβ υγ υδ υζ υθ υκ υλ υμ υν υξ υπ υρ υτ υφ υχ υψ
βυ γυ δυ ζυ θυ κυ λυ μυ νυ ξυ πυ ρυ τυ φυ χυ ψυ
υβ υγ υδ υζ υθ υκ υλ υμ υν υξ υπ υρ υτ υφ υχ υψ
βυ γυ δυ ζυ θυ κυ λυ μυ νυ ξυ πυ ρυ τυ φυ χυ ψυ
ωβ ωγ ωδ ωζ ωθ ωκ ωλ ωμ ων ωξ ωπ ωρ ωτ ωφ ωχ ωψ
βω γω δω ζω θω κω λω μω νω ξω πω ρω τω φω χω ψω



Πριν μιλήσει ο άνθρωπος στο περιβάλλον που άρχισε να αναπτύσσεται, πρώτα είδε -άκουσε -σκέφτηκε κι έπειτα εκφράστηκε.
Αα! Ποιο ζώο μπορεί να βγάλει έναν τέτοιον ήχο, θέλοντας να εκφράσει τα νερά, τα ύδατα;
Πριν όμως μιλήσουν, οι άνθρωποι είχαν αναπτύξει επικοινωνία με τον εσωτερικό τους κόσμο, επικοινωνούσαν δια πνεύματος και ψυχής με τηλεπαθητικές ιδιότητες.

Πόσοι από μας δεν μεταβίβασαν σε άλλους ανθρώπους τη σκέψη τους ή τα συναισθήματά τους!
Εξ άλλου και σήμερα οι άνθρωποι πολλές φορές μεταδίδουν τη σκέψη τους χωρίς ομιλία.
Είναι δε επιβεβαιομένο ότι οι άνθρωποι πρώτα τραγούδησαν κι έπειτα μίλησαν. Γι αυτό υπάρχουν πολλές πληροφορίες.
Μία από όλες είναι και το όνομα
Μέροπες=Κατά το λεξικό του Λιντλ και Σκοτ από το Μείρομαι + οψ άνθρωποι προικισμένοι με το χάρισμα του λόγου. Κατά τον Ηλ. Τσατσόμοιρο και άλλους Έλληνες= οι έχοντες έναρθρο λόγο, μέρωψ-οπος από το Μείρομαι+οψ=φωνή. Δηλαδή υπήρχαν και άνθρωποι που δεν μιλούσαν, άλαλοι. Ενώ άλλες πληροφορίες λέγουν ότι ήταν Κύριον όνομα και κοινό πάντων των ανθρώπων.
«Μέροπες ἄνθρωποι»=«μέροπες βροτοί» τοῦ Ὁμήρου.


Ο άνθρωπος για να μιλήσει ξεχωρίζει από τα άλλα πλάσματα, διότι θέτει σε λειτουργία το γλωσσικό του όργανο μαζί με τη σκέψη. Συγχρόνως θα προσθέσει και το συναίσθημα, δημιουργώντας τον τραγουδιστό τόνο της ομιλίας, δηλαδη την προσωδία. Όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους μπορούν να χρησιμοποιούν τα ίδια σύμφωνα και τα ίδια φωνήεντα. Αυτά στριμωγμένα ή απλωμένα δημιουργούν από την ίδια μήτρα πάμπολλες διαλέκτους. Το αγύμναστο γλωσσικό όργανο των πρώτων ανθρώπων, δεν ήταν δυνατόν ν’ αρθρώσει συγκεκριμένες συλλαβές όπως εμείς σήμερα.

Η ελληνική αρχέγονη γλώσσα άρχισε με λέξεις μονοσύλλαβες που ο ήχος τους ήταν ασαφής, είχε πολλές διακυμάνσεις και ήταν δύσκολο για τους αμύητους να πιάσει η ακοή αυτούς τους ακαθόριστους ήχους.

Γι αυτό χιλιάδες χρόνια αργότερα αναγκάστηκαν να θέσουν τη γλώσσα μέσα σε καλούπια (γραμματική –συντακτικό). Αναγκάστηκαν διότι όλοι αυτοί οι βάρβαροι λαοί το βλέπουμε και σήμερα ακόμη, δεν μπορούσε η ακοή τους να πιάσει τους ελληνικούς φθόγγους. Όπως απεδείχθη, ούτε να δημιουργήσει μόνος του μία έναρθρη δική του γλώσσα. Μ’ αυτό τον τρόπο ο κάθε λαός και η κάθε φυλή, δημιούργησε ανάλογα με τη νοημοσύνη και ικανότητα των αρχηγών τους τη δική τους γλώσσα, αντιγράφοντας την Ελληνκή. Δεν είχαν σχηματισμένη άρθρωση, ούτε “αυτί” όπως λέμε σήμερα, γι αυτό μια λέξη άλλος την έλεγε: Αβ- =η κατοικία, άλλος Εβ, άλλος έλεγε:ηήλιος, άλλος αέλιος, ηέλιος, γήλιος. Μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάλεκτοι όλου του κόσμου.
Οι πρώτες συλλαβές -λέξεις που εξεφώνισε ο άνθρωπος με τον ουρανίσκο ελαφρά και ακαθόριστα είναι: (Χ)α, (χ)ε, (χ)ι, (χ)ο, (χ)ου.
Τα πρώτα σύμφωνα μαζί με φωνήεντα ή όχι ήταν γκ, ντ, δζ, ζδ, μπ και αργότερα, μία λέξη δημιουργούσε πολλές άλλες ταυτόσημες έννοιες. Πολλές από αυτές χρησιμοποιούνται και σήμερα με διαφορετική έννοια όπως:
Πέλα=λίθος, λάας, σέλα, πέτρα, άμ-πελος, πέλα-γος,
τουρκ=βράχος, τούρκο-λίμανο, τουρκο-βούνια,Τουρκουαζ =πολύτιμος λίθος.
Κλήμα= Κρημνώδει βράχοι. ύψος=ίππος=πους, όνος= ποτήρι, γαϊδουράκι.
άνθος-άνθιον=το ιερόν φρέαρ του πρωτογόνου, μαγαζί= μαγασί, μάγαρον, μέγαρον. Δασκαλειό=Πολλαί έρημοι νησίδες και βράχοι (σήμερα δίνουμε άλλη έννοια).
Γυμνάζω= εκπαιδεύω -εκπαιδευτήριο. –γυμνάζομαι-γυμνάσιο= εκπαιδεύομαι.
 Άλλη η λέξη γυμνό χωρίς ενδύματα. Αι “Γυμνοπαιδίαι” δεν ήταν παιδιά γυμνά που χόρευαν, αλλά παιδιά γυμνασμένα επί τούτου, για να συμμετάσχουν στις εορτές και αγώνες.
Πόντ- ος, Ποντι-κός, Ποντικονήσια= Νησίδια διαβρωμένα από τα κύματα, Γέρος-γέροι-γεραίαι= Πέτραι σκοπελώδεις κ.α.
Παρατηρούμε επίσης ότι υπάρχουν πάρα πολλές λέξεις που έχουν την έννοια του νερού:
Βύδωρ-ύδωρ, Βόδα-Βυρό.
Μεσ- Μαρ. Δων-Δαν.
Αγ-αιγ. Αια, Απα, Αβ, αφ, Καλ-Κολ, Σι-Σου-Σελ, αχ, αμ, το γράμμα ρ.
Αώοι=Θεοί των υδάτων.
Ποιος θα μπορούσε όλες αυτές τις λέξεις να τις χρονολογήσει σε μια εξελικτική πορεία της γλώσσας μας;

Πως δημιουργήθηκε και γιατί χάθηκε η Προσωδία

Η προσωδία της Ελληνικής γλώσσας άρχισε από την πρώτη επαφή που είχε ο άνθρωπος με το περιβάλλον του. Άκουσε τους ήχους της φύσεως, εντυπωσιάστηκε, τους μιμήθηκε και σαν λογικό ον που είναι, σιγά-σιγά όπως μεγάλωνε το σώμα του, άρχισε η καθαρή μνήμη του να καταγράφη ότι άκουγε κι ότι έβλεπε.
Τότε αρχίζει κι η πνευματική του ανάπτυξη.


Ακουσε-Σκέφτηκε-Μίλησε (ήχησε).

Λόγος + Ηχος + Έκφρασις = Προσωδία.

Τα φωνήεντα τον πρώτο καιρό δεν ήταν συγκεκριμένα, όπως δεν είναι και του μωρού όταν λέει ουααα. Οι πρώτες συλλαβές-λέξεις ειπώθηκαν, πριν η γραφή εξελιχθεί βάσει του Αλφαβήτου με τις γραμματικές αποκλήσεις των Αλεξανδρινών.
Θα πρέπει να υπολογήσουμε ότι αρχικά τα φωνήεντα στην ακαλλιέργητη ανθρώπινη φωνή, δεν ήτανε συγκεκριμένα, όπως π.χ σήμερα λέμε α και είναι α. Στην αγγλική γλώσσα ο φθόγγος α ακούγεται ασαφής κάτι μεταξύ του α-ε. Αυτό ισχύει για όλα τα φωνήεντα, όπως το υ (u γαλλικά) ακούγεται ου κι άλλοτε ι, έτσι είναι λογικό μία λέξη με τα ίδια σύμφωνα, κάθε φάρα και φυλή τα φωνήεντα να τα “έπιασαν” ακουστικά με διαφορετικές συνηχήσεις. Μα και τα νήπια δεν μπορούν ν’ αρθρώσουν μία λέξη σωστά αλλά παρεφθαρμένα, θα περάσει καιρός και με την επιμονή των γονέων θα πει σωστά τις πρώτες λέξεις και φράσεις. Μ’ αυτήν την παραφθορά, φωνηέντων και συμφώνων που δημιουργούσε η προσωδία, άρχισαν να δημιουργούνται οι διάλεκτοι και ιδιωματισμοί, της ελληνικής γλώσσας όπως: επάενα ή πηαίνω ακατόπι,ο υγιός τση, γέλ-ι-α ή γέγια, το αναμετάξυ κλπ. κι ανάλογα με τα φύλα και τις ιδιαιτερότητες του χώρου όπου μιλούσαν-ζεστά ή κρύα μέρη- έβγαινε από αυτή τη μάνα γλώσσα μία παρεφθαρμένη ελληνική, η οποία κατέκλυσε όλο τον κόσμο.
Κάθε φυλή πήρε τα δικά της ιδιώματα μέσα από αυτήν την ελληνική γλώσσα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μιλήσει ο άνθρωπος, παρά μόνο με την κατάταξη συλλαβών από φωνήεντα και σύμφωνα.
Εκείνη την πρωτόγονη εποχή μαζί με την προσωδία -τραγουδιστών συλλαβών, λέξεων-ανεπτύσσετο και η μουσική η οποία δημιούργησε συγχρόνως και το πολύτιμο 5φθογγο πολυφωνικό τραγούδι, όπου μέσα σε μία ομάδα, κάθε άνθρωπος τραγουδούσε το δικό του τραγουδιστό μέρος, αντιγράφοντας τους ήχους της φύσεως αρχικά χωρίς λόγια. Ο πρώτος εμιμείτο ένα πουλί, ο άλλος έμπαινε ανάμεσα κι εμιμείτο άλλο πουλί, κι ο άλλος κρατούσε το μουρμουρητό της φύσεως (φυλλωσιές δέντρων κλπ.)με το γνωστό μας ισοκράτη.
(Μέχρι τις μέρες μας υπήρχαν αγρότες στα ορεινά της Ελλάδος, οι οποίοι παρουσιάστηκαν στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών παρουσιάζοντας συνομιλίες με τη γλώσσα των πουλιών.)
Πολύ αργότερα άρχισαν να δημιουργούν συλλαβές και λέξεις τις οποίες γυρόφερναν μ’ ένα φωνήεν όπως κάνουν και σήμερα στο τραγούδι:ΩωωΩοΩοοοο ρε παιδιάαΑαα κλπ. κατ’ αυτόν τον τρόπο εξελίχθηκε η μουσική πολυφωνία.

Αυτό ήταν το προζύμι για να γεννηθεί η πρώτη έντεχνη μουσική του κόσμου.

Όταν ετέθη θέμα γραφής μέσω του Αλφαβήτου, και καθιερώνοντας το τονικό σύστημα με τις απαιτήσεις του συντακτικού και της γραμματικής, χάθηκε η προσωδιακή προφορά που βοηθούσε την έκφραση η συνεχόμενη ηχητική δύο-τριών φωνηέντων. Μία σημερινή “καλημέρα”, με πόσους εκφραστικούς τρόπους μπορούμε να την αποτείνουμε: σ’ έναν σεβάσμιο, σε μια μαθήτρια, σ’ έναν φίλο μας ή εχθρό μας; Για τον καθένα από αυτούς, η φωνή μας μ ‘αυτή την ίδια λέξη, θα πάρει άλλη χροιά.
Οι δίφθογγοι και τρίφθογγοι στριμώχτηκαν -προσαρμόστηκαν για την επιστημονική εξέλιξη της γλώσσας. Οι απαιτήσεις της γραμματικής όμως, εμπόδισαν ν’ αποτυπωθεί και η σωστή προφορά των προσωδιακών λέξεων όπως: Αία, Γαία, Αιγαίον. Είμαστε

σίγουροι ότι προφερότανε με Εα, γεα, εγέον; μήπως η προσωδία ήθελε : ΑιΕΑ, ΓΑιΑ, ΑιΓΑιΕΟΝ, (το γιώτα να συρθεί γρήγορα στο επόμενο φωνήεν) διότι ο άνθρωπος όπως μιλούσε, έτσι κι έγραφε, δεν περίμενε το αλφάβητο για να νοιώσει την ανάγκη της γραμματικής. Ήδη τα “Πελασγικά” γράμματα έχουν διαβαστεί κι εξηγηθεί από τον σοφό ιατρό γλωσσολόγο Ιακ. Θωμόπουλο (Πελασγικά).

Εμφανής η προσωδία και στις επόμενες λέξεις όπου το δίγαμμα F γίνεται εξάρτημα της προσωδίας. Σύγχρονοι ερευνητές διέσωσαν πάρα πολλές λέξεις με δίγαμμα, που μπορούμε να το αποδώσουμε με β-φ: ΕFεικοσάβιος, εFείκοσι, εFεικοστός. Εείλεον, εείλω,= περικύκλωσαν. Εείπα=είπα. Fοθέω=ωθώ, σπρώχνω, Αιαία= νήσος, Οιήϊα=Τα ηνία, τα πηδάλια. Φάος-φώος-φως. Ας θυμηθούμε και τη δική μας σήμερα προφορά και γραφή όπως: είπα στον πρόεδρο να καθήσει σ’ αυτή την καρέκλα:φωνητικά ακούγεται “είπα στο μπρόεδρο να καθήσει σ’ αυτή τη γκαρέκλα” το “ν” το μετατρέψαμε σε μπ και γκ.

Κατά το διάστημα χιλιάδων χρόνων απ’ όταν μίλησαν οι άνθρωποι, τα ύδατα –τα νερά, τους έδωσαν διάφορες ονομασίες.Το αΒ-εΒ =Κατοικία, μας θυμίζει την προφορά του I have, με την Αγγλική προφορά στον ουρανίσκο, όχι με την ελληνική που το Χαίρε το αποδίδουμε το Ε ανοίγοντας το στόμα οριζόντια, αλλά Χ-άϊ-ρε να γλιστρίσουνε γρήγορα στο ρε.
Αα= Τα ύδατα. Είναι μια φυσική μονοσύλλαβη λέξη που δεν μπορείς να την προφέρεις Α!

Θα σου πάρει και άλλο ένα “α” για ν’ ακουστεί η έννοια Αα. Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ακόμα και το Αα δεν προφερότανε όπως θα το λέγαμε σήμερα (αα), αλλά με τα τεταρτημόρια του ήχου, που μόνο η φωνή μπορεί ν’ αποδώσει και τα διάφορα μη συγκερασμένα όργανα.
Με βάση το Αα θα συναντήσουμε λέξεις με πολλά φωνήεντα που όλοι αναρωτηθήκαμε, γιατί τόσα Ααα στη λέξη: Αάατον, αάβακτοι, ααγές, αασχετόν, αάσαι κ.α. Όμως πρέπει να φανταστούμε ότι όλα αυτά τα φωνήεντα δεν προφερότανε σε μία μονότονη γραμμή, αλλά κυματιστά δημιουργώντας αυτή τη μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής γλώσσας.
Όσοι μουσικοί ασχολούνται με το θέμα της γλώσσας μας, καταλαβαίνουν ότι η βάση της μουσικής των Ελλήνων είναι η Προσωδία (λόγος+ήχος). Προσπαθώντας ό άνθρωπος να μιμηθεί τη φύση, πρόφερε τραγουδιστούς φθόγγους, (βλέπε Πεντάφθογγο) μ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε η προσωδία. Όταν οι φθόγγοι δια συλλαβών, άρχισαν να πέρνουν μία συγκεκριμένη έννοια και μορφή, όπως
(Αγ-Αιγ=ύδατα, Αϊα-νερό) τότε οι πρώτοι άνθρωποι συνομιλούσαν με το δικό τους πρωτόγονο ύφος και συλλαβισμό. Έτσι άθελά τους έθεσαν τις βάσεις για μία μουσική ανάπτυξη.
Λόγος και ήχος μαζί δημιουργούν και αναπτύσσουν τη σκέψη και το συναίσθημα.

Για να ακριβολογήσουμε, αρχικά η γλώσσα εξελίσσετο μαζί με μία πρωτόγονη μουσική.
 Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο το γλωσσικό όργανο του ανθρώπου γυμναζότανε και μπορούσε να προφέρει τις εντυπώσεις του από τη φύση με πολλούς τρόπους όπως
(Γκολ-Κολ=το φρέαρ, αφ αρχικά =νερό, -ορ-αρ= ο χρυσός).
Όταν ο συνδυασμός των φωνηέντων-συμφώνων μιας γλώσσας είναι σκληρός κι ο ήχος είναι ανάλογος. Έτσι μπορούμε να ξεχωρίζουμε την Ιταλική από την Γαλλική ή την Αγγλική από την Γερμανική κλπ. Η Αρχαία Ελληνική όμως η οποία είναι μια πλήρης μουσική γλώσσα είναι ασυναγώνιστη και βεβαίως κάθε άλλος συνδυασμός γλώσσας γίνεται παρεφθαρμένη Ελληνική όπως είναι η Χαλκιδική η μετέπειτα Λατινική.
Αυτή η μάνα γλώσσα όταν έφτασε στο τελειότερο σημείο, να γίνει η γλώσσα της Επιστήμης και της Τέχνης, από μία τάση να την εκλεπτύνουμε, προσπαθήσαμε να την ανεβάσουμε όσο γίνεται πιο ψηλά με αποτέλεσμα να αυτογκρεμιστούμε. Διότι οι Αρχαίες Ελληνικές Τραγωδίες το μεγαλύτερο έργο της ανθρωπότητας, δεν μπορέσαμε ούτε να το συναγωνιστούμε, ούτε να το ξεπεράσουμε. Για μας και για κάθε ευρωπαίο,η Ελληνική μουσική είναι μόνο η Τραγωδία. Δεν μπορέσαμε όμως κατά τη διάρκεια τόσων αιώνων να συνεχίσουμε αυτή τη μουσική. Οι ξένοι που προσπάθησαν δεν μπόρεσαν ούτε αυτοί να δημιουργήσουν κάτι νεώτερο, απλά μιμήθηκαν ορισμένα στοιχεία της τραγωδίας.

Διότι η όπερα, οπερέτες, ορατόρια κλπ. είναι απομίμηση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Εμείς σαν Έλληνες κληρονόμοι αυτής της τραγωδίας δεν καταλάβαμε τη σύνθεσή της. Μεταφράσαμε το αρχαίο κείμενο, στηριχτήκαμε στους ρυθμούς: τα μακρά και τα βραχέα, αναλύσαμε τα λόγια και τις λέξεις όσο μπορέσαμε αλλά δεν καταλάβαμε ότι κάθε αρχαία ελληνική λέξη, είναι μία μουσικο-ρυθμική οντότητα που περικλείει τη δική της δυναμική. Η μεταφρασμένη λέξη στη νεότερη ελληνική χάνει τη γοητεία της και τη δύναμη της. όπως επί παραδείγματι:
Ας ψάλλουμε τον ύμνο του Πρόκλου αφιερωμένο στον Ήλιο:
Κλύθι πυρός νοερού  ---Άκουσέ με βασιληά
βασιλεύ                      ---του νοερού πυρός
Χρυσήνιε Τιτάν          ---Τιτάνα με τα χρυσά ηνία.


Παρατηρείται δε το εξής φαινόμενο. Η μουσική κλίμακα των Βυζαντινών Ύμνων και του Δημοτικού τραγουδιού στηρίζεται σε φυσικές κλίμακες, (δηλαδή με αποχρώσεις του σταθερού ήχου όπως: από το μαύρο χρώμα αν αναμίξουμε το άσπρο θα έχουμε γκρίζους τόνους, από το κόκκινο με άσπρο- ροζ, το κίτρινο- με πορτοκαλί, το μπλε - με γαλανό κλπ. το ίδιο κι ο ήχος παράγει παραπλήσιες αποχρώσεις) που ονομάζονται ημιτόνια και τεταρτημόρια του τόνου.
Άλλο όμως ο τόνος του χρώματος ικ άλλος ο τόνος του ήχου.
Θυμηθείτε τον τραγουδιστή σε δημοτικό τραγούδι, ή τη βυζαντινή υμνωδία με τον ψάλτη που αρχίζοντας να ψέλνει, σέρνοντας υψώνει κι ανεβοκατεβάζει τη φωνή του μ’ ένα ιδιόρυθμο τόνο που εκφράζει το σεβασμό και την ιερότητα: ΩοοΩοοοο! Τα Ωοο έχουν άλλη έκφραση από τα Ωοο του Δημοτικού τραγουδιού. Αντίθετα η ευρωπαϊκή μουσική έχει κλίμακα συγκερασμένη. Δηλαδή η νότα ΝΤΟ δεν ταλαντεύεται με τις διπλανές της, είναι κοφτή μέσα στην κλίμακα που διαίρεσε και υποδιαίρεσε ο Πυθαγόρας, ώστε να δημιουργηθούν στη Δύση αργότερα οι δύο μουσικές κλίμακες (μείζονες –ελάσσονες.)

Ενώ όμως οι ευρωπαίοι έχουν συγκερασμένη μουσική, (με τόνους και ημιτόνια) δεν μιλούν συγκερασμένα, επίσης έχουν διατηρήσει την αρχική προφορά των λέξεων με γκ-ντ-μπ-τζ κλπ. που για τους ΄Έλληνες της αρχαίας εποχής εθεωρείτο βάρβαρη.
Αντίθετα εμείς σήμερα, ενώ τραγουδάμε με τη φυσική μας μουσική κλίμακα, μιλάμε κοφτά-συγκερασμένα. Λέξεις όπως:Ηιερείς-Ηίερος-Ηιέρεια, τις έχουμε απορρίψει μιλώντας κοφτά.

Ο Γάλλος το “νερό= EAUτο γράφει με τρία φωνήεντα το προφέρει όμως με ένα Ο.
Θυμηθείτε τον Γάλλο στρατηγό Ντε Γκώλ πως στράβωνε το στόμα του και είναι αποτυπωμένο σε φωτογραφίες το Ο! Που σημαίνει ότι κατά την προφορά γλιστρούσε γρήγορα τα τρία φωνήεντα.
Επίσης οι Γάλλοι CH- Ch=Chapeau, chemin, τα προφέρουν βαριά, όπως στην Ήπειρο λένε: πεντακόσσια, εξακόσσια, σσιάδι, σσιήκω απ’ αύτου, χαλασσιά μου αλλά και στην Κύπρο λένε “φορεσσιά “κλπ.
Στην παρούσα περίπτωση του Λεξικού, δεν είναι απαραίτητο ν’ αποδώσουμε με τη γραφή του πολυτονικού, τις πρωτόγονες λέξεις με το καθιερωμένο αυτό σύστημα του τονισμού, αφού το τονικό σύστημα –ήταν και η αιτία που χάθηκε η προσωδία- και καθιερώθηκε τα τελευταία
2-3 χιλιάδες π.Χ. χρόνια του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Ενώ εμείς αρχίζουμε την καταγραφή συλλαβών και λέξεων πριν οι άνθρωποι μάθουν να γράφουν με τους κανόνες του τονικού συστήματος.


Εμείς σήμερα διαβάζουμε μ’ έναν ίδιο τρόπο από αριστερά στα δεξιά. Οι αρχαίοι όμως άρχιζαν κι από δεξιά αριστερά, βουστροφηδόν και κυκλικά, αρχίζοντας από το κέντρο. Αυτό είχε αποτέλεσμα οι σημερινοί άνθρωποι να μη μπορούν πάντα να διαβάζουν σωστά τα αρχαία κείμενα.

Έτσι μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της γλώσσας μας από το πολύ μακρινό παρελθόν. Θεωρήσαμε χρήσιμο να δημιουργήσουμε ένα Λεξικό λέξεων και συμπεριλάβαμε όσες λέξεις ήταν δυνατόν να συμπεριληφθούν σε μία γλώσσα των εκατομυρίων λέξεων. Από αυτές άλλες ακόμα υπάρχουν, άλλες αλλοιωμένες κι άλλες χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου.
Μέλπετε ω! Παίδες
Εκάεργον και Εκαέργην

Ενώ ο λαός, κατά Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα έψαλλεν:
Βέδυ, Ζαψ, χθων, πλήκτρον, σφιγξ, Κναξ, Ζδι, Δζι, Χθύπτης, φλεγμός, δρύψ. Αυτές οι ιερές λέξεις που αναφέροντο στο νερό, εψάλλοντο στους Δελφούς, Δωδώνη, Ελευσίνα, Έφεσσο και σε κάθε ιερό χώρο. 

Παρατηρήσαμε κατά την έρευνά μας, ότι ο Ησύχιος, ο Νικόλαος Λορέντης, τα Ομηρικά λεξικά, πιθανόν και άλλοι που μας διαφεύγουν, επιμελώς έχουν απορρίψει λέξεις και συλλαβές της πρωτογόνου εποχής. Θέλοντας τον εκλεπτισμό της γλώσσας απέφυγαν να καταγράψουν λέξεις που αρχίζουν από :γκ, μπ, ντ, τζ, τσ. Κι όσοι της φυλής των Ελλήνων εξακολούθησαν να ομιλούν την αρχική τους γλώσσα θεωρήθησαν βάρβαροι. Αλλά μ’ αυτό τον τρόπο αποκρύψαμε την εξέλιξη της γλώσσας μας από το ξεκίνημά της. Γι αυτό φτάσαμε στο σημείο λέξεις ελληνικότατες να τις γράφουν τα λεξικά μας ως τούρκικη, σλαύικη, ιταλική κλπ.
Η γλώσσα μας άρχισε από τον απλό λαό εκείνον που δεν γνώριζε ακόμη να γράφει και να διαβάζει. Οι άνθρωποι της υπαίθρου, είναι αυτοί που διέσωσαν και διασώζουν πολλές λέξεις με την προφορά τους κι όχι οι διανοούμενοι της κάθε εποχής και οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την σημερινή καταστροφή, από τη στιγμή που η Ελληνική γλώσσα είχε γίνει η γλώσσα της Επιστήμης και της Τέχνης. Έτσι φτάσαμε στο σημερινό κατήφορο.
Η προσωδία των αρχικών λέξεων στραγγαλίστηκε για τη γραμματική υποχρέωση, θέτοντάς την κάτω από κανόνες. Ενώ όλες οι λέξεις κι αυτές που προϋπήρχαν, μπήκαν κατ’ ευθείαν στον κανόνα.
 Έτσι παρατηρούμε στον Διονύσιο Οινοανδέα η λέξις: προσωδώντας “συμπολεϊτευτής” να γράφεται σήμερα συμπολιτευτής. (επροφέροντο όλα τα φωνήεντα με κυματιστό τρόπο κι αυτό δημιουργούσε τη μουσικότητα του λόγου)
Τύχη-τείχη-τοίχος. Κοινός-Καινός-κενός. Είναι –είνε, τα διπλά σύμφωνα τα οποία επροφέροντο με ιδιάζουσα προφορά, πολλά από αυτά καταργήθηκαν, ενώ η προφορά των σε πολλές περιφέρειες ακόμη υπάρχει κ.ά.
Οι τόνοι (οξεία, βαρεία, περισπωμένη ή δασεία-ψιλή) που κατά τη γραφή είναι σημεία έκφρασης της προσωδίας - δεν λειτούργησαν ποτέ προσωδιακά από τον μετέπειτα Έλληνα, -όμως πρακτικά- ετέθη
1ον θέμα ορθογραφίας.
2ον δυσκόλευε γενικότερα την εκμάθηση της αρχαίας γλώσσας, αλλάζοντας τις διφθόγγους από την προσωδιακή τους κατάσταση σε γραμματική υποχρέωση.

Τα ρυθμικά σημεία Μακρό –βραχύ, () μπέρδεψαν και απομάκρυναν τον Έλληνα από την αρχική του γνώση. Τα μακρά και τα βραχέα, αφορούν τη μετρική μιας συλλαβής, το ρυθμό, δηλαδή τη διάρκεια των φωνηέντων, όχι τη μελωδική της απόδοση η οποία αποτελεί την έκφραστική δύναμη του λόγου.Το σπουδαιότερο είναι ότι όλα δυσκόλεψαν, ώστε να μη μπορεί να γίνεται αντιληπτό στους Έλληνες, το βαθύτερο νόημα των αρχαίων κειμένων.
Το Πολυτονικό σύστημα, για τη σημερινή εποχή, πιστεύουμε ότι είναι φρόνιμο να μείνει μόνο για τους επιστήμονες και την ιστορία, όπως η Λατινική και τόσα άλλα. Προέχει οι σημερινοί άνθρωποι να μπορούν να μαθαίνουν την ιστορία του κόσμου και να διδάσκονται μέσα απο τα αρχαία κείμενα κι όχι η προτεραιότητα να βρίσκεται στους γραμματικούς κανόνες.


Σήμερα υπάρχουν γλωσσολόγοι που προσπαθούν να εντάξουν όλες τις λέξεις των Ελλήνων στον κώδικα του Ελληνικού Αλφαβήτου, πιστεύουμε όμως, ότι όταν ο άνθρωπος άρχισε να μιλάει, δεν είχε κατά νου κώδικα.Υπάρχουν λέξεις πρωτόγονες, προ-ομηρικές και άλλες αρχαίες που τις μιλάμε και σήμερα. Όλες αυτές δεν μπορούν να ενταχθούν σε κώδικα. Και πάλι η γλώσσα μας έχει τόσο ευρύ φάσμα, που μπορούν κι αυτές να ενταχθούν τυχαία κι όχι διότι κάποιος εγκέφαλος τις ενέταξε στον κώδικα. Η ίδια η προφορά των πρωτογόνων λέξεων δεν αφήνει περιθώρια για να ενταχθεί σε κώδικα (π.χ.Γκωλλ-κολ-βηρ= το φρέαρ, Σαρπ=πέτρα, Λίλυ =το ύδωρ).
Βεβαίως είναι ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι για να εξοικειώσει τον άνθρωπο στην ελληνική, κι όχι μόνο δεν κάνει κακό, αλλά τροχίζει το νου, τον διερύνει και τον κάνει να σκέφτεται και να ερευνά.

Καλόν είναι, να διδασκόμαστε τις λέξεις ξεχωρίζοντας τις εποχές και να ερευνώνται μόνο αυτές που μπήκαν σε κώδικα μετά την εφαρμογή του.
Οι πρωτόγονες λέξεις και εκφράσεις πρέπει ν’ αναφέρονται σ’ αυτούς που διδάσκονται τον κώδικα, όχι μόνο διότι ακόμα τις μιλάμε, αλλά είναι και η βάσις της ομιλίας μας την οποίαν πρέπει να γνωρίζουμε: Γκουλ=βράχος, Ζβιχ=λευκόν. Ο κώδικας αφορά την εξέλιξη της γλώσσας μας κι όχι την αρχή της γενέσεώς της.

Η Ελλ.γλώσσα δεν ανεπτύχθει εξ αρχής με κώδικα, αλλά με προσωδία:
Ιέρα=τα αγαθά, εξαFετές,(εξαετίαν), εννεFάχιλοι=9 χιλιάδες, FεπονFετές =έτος,
ιεήϊος, ιείη= πορεύοιτο, ιοί =τα βέλη, οιήθεοι= παίδες άγαμοι  έ=είπον,  κλπ.
επίσης η συναίρεσις των φωνηέντων, αλλοίωσε το ύφος και το χαρακτήρα της προσωδίας.
Αφού οι άνθρωποι αρχικά έγραφαν όπως μιλούσαν.
Ούτε μπορούν ν’αποτυπωθούν γραπτώς οι διακυμάνσεις της φωνής όταν αυτή εκφράζεται.

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

ΑΠΟ ΤΟ Α ΕΩΣ ΤΟ Ω









α -  αρχή
β -  βία -                     
γ -  γαία -                    
δ -  Διας-                   
ε – ελαύνω-    
ζ – ζέον - Ζεύς
η - ήλιος-                   
θ - θάνατος-                      
 ι - ιερός -                           
κ - κύκλος-                
λ - λόγος-                   
μ - μητηρ-                  
ν - νέος-                     
ξ -  ξένος-                  
ο - ουσία -                  
π - πύλη-                    
ρ - ροή-                      
ς - Σείριος -                
τ - τέχνη-                    
υ - ύδωρ-                   
φ - φως-                     
χ - χαρά-                    
ψ - ψυχή-                   
ω - ωρανο-    

             
1. α – α = 1
2. β – β = 2
3. γ – γ = 3
4. δ – δ = 4
5. ε – ε = 5
6. ζ - ζ = 7
7. η - η = 8
8. θ - θ = 9
9. ι -   ι =10
10. κ - κ=20
11. λ - λ = 30
12. μ – μ = 40
13. ν – ν = 50
14. ξ – ξ = 60
15. ο – ο = 70
16. π – π = 80
17. ρ – ρ =  100
18. ς – σ = 200
19. τ – τ = 300
20. υ – υ = 400
21. φ – φ = 500
22. χ – χ = 600
23. ψ – ψ = 700
24. ω – ω = 800
===============================================================





Α -άλφα- Επιφώνημα θαυμασμού απορίας και πόνου – είναι το πρώτο κλάμα του νέου ανθρώπου – κλαυθμός-
ο άνθρωπος με το Α αποδίδει μεγάλα πράγματα
αρχή  ...
α= ήχος και εικόνα θαυμασμού,  απορίας και πόνου
ρ = ροή ύδατος
χ = χαράσσει την γη
η = δια μεγάλης ισχύος δίδει ζωή αλλά και προκαλεί πόνο

άβατον – άδυτο – ανέλιξη – αδελφός –

ΑΡΜΟΝΙΑ = ΟΝΑΡ+ΑΙΜ(Α)=ΜΟΙΡΑ+ΝΑ(ΕΙ)
Η ΑΡΜΟΝΙΑ κόρη του ΑΡΗ και ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ  .
ΕΡΩΣ και ΙΜΕΡΟΣ (πόθος) και ΑΡΜΟΝΙΑ αδέλφια.
Μικρόκοσμος και μακρόκοσμος ειναι οι αμφίδρομες διαδρομές που κινείται πάντοτε η ψυχή και ισσοροπεί .
Το ΟΝΑΡ εκροσωπεί το όνειρο , δηλαδή τον μακρόκοσμο και το ΑΙΜΑ την προσγείωση στον μικρόκοσμο. Χωρίς την μίξη αυτή δεν υπάρχει ΑΡΜΟΝΙΑ και ΕΡΩΣ.
Στην επίγεια ζωή γίνεται αντιληπτή η ως άνω μυστήρια κατάσταση  στούς ανθρώπους που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τον ΕΡΩΤΑ .
Χωρίς τον ΕΡΩΤΑ ζούν στην κατάθλιψη σε δυσαρμονία με τον περιβάλλοντα χώρο και υποφέρει η ψυχή.
Μέχρι νά έρθει ο ΕΡΩΤΑΣ και τότε ξαφνικά η ψυχή μεταμορφώνεται , επανακτά την επικοινωνία  με τον μακρόκοσμο , που είχε αποκοπεί .
Η κατάθλιψη φεύγει , αποκτά νόημα και σκοπό η ψυχή και ζεί ΑΡΜΟΝΙΚΑ με τον περιβάλλοντα χώρο και ειδικά με τις άλλες ψυχές.

Ο ΕΡΩΤΑΣ όμως αφού γεννήθηκε μοιραίως και θα ΠΕΘΑΝΕΙ και τότε θα χάσουμε την ΑΡΜΟΝΙΑ πάλι .
 Ομως η ψυχή  μπορεί να ζήσει  ΑΡΜΟΝΙΚΑ και χωρίς την βοήθεια του ΕΡΩΤΑ
Πώς ... ?




Β -βήτα- Το στοιχείο Β εκφράζει ακέραιο την πληροφορία την μεταδιδόμενη από την φύση και εκφραζόμενη με την βοή αλλά και ταυτοχρόνως και με την βία η οποία ασκείται στον περιβάλλοντα χώρο .
βοή... παριστά ηχητικώς τον φοβερό Βορέα .
Η βοή του οποίου σκορπά τον φόβο αλλά και την βοή των γαιοτεκτονικών φαινομένων υποκρύπτει.

Βάση – βία -


Γ -γάμα- Το στοιχείο παρά το θερίζει την γή. Είναι το εργαλείο σχήματος Γ συρόμενο επί της γής που προκαλεί τον ήχο γγγ.
Το οξύ γωνιώδες όργανον γης χαράξεως γραφής
γαία – γεωμετρία . γ=3 και σχέση με τον χρυσούν αριθμό φ=1,618
οι πλευρές του γ έχουν αναλογία 1 προς 2 .
Βάσει του Πυθαγορείου θεωρήματος στο ορθογώνιο τρίγωνο μας δίδουν ρίζα √5.
Στην οποία αν προσθέσουμε την μια πλευρά  και διαιρέσουμε δια της άλλης έχουμε τον χρυσούν αριθμό - φ= √5 + ½ = 1,618


Δ -δέλτα- Το στοιχείο Δ είναι κατ΄ έξοχη δηλωτικό της δυνάμεως. Το σχήμα Δ έρχεται κατ΄ ευθείαν από την γραμμική γραφή  Β = ΔΕ .
Συμβολίζει και τον παραγόμενο ήχο ‘’ δούπον ‘’ υπό  του δελτοειδούς πελέκεως.

Δύναμη , Δράση , Διάνοια – λέξεις που το αρχικό γράμμα Δ προσδίδει ισχυρό νόημα.
Τα μαντεία το ίδιο  – Δήλος,Δελφοί,Δωδώνη,Δίον
ΔΙΑΥΛΟΣ = Δ ΑΥΛΟΣ = ΑΥΛΟΣ =ΥΛ(Η)
Ο άυλος δίαυλος είναι ο πύρινος δαυλός που ανοίγει τας πύλας της ύλης.

Ε -έψιλον- Βουκολικός αρχέγονος ήχος  - Εέε – που ίσως ο αντίλαλος δημιουργούσε το εεελλλ- δηλαδή τον έλληνα – Ελος – σέλλας
κάτωθι ανάλυση της λέξης ΄΄ελαύνω΄΄ και ΄΄Έλλην΄΄ ,

ελαύνω = ωθώ ,θέτω εις κίνηση
ε – ο ήχος ε
λ – λάλος
Αυ – αυδη,φωνη,κραυγη
ν – νέο , κατοικώ
ω – ευρύτερος χώρος

Ελ- ο ποιμήν
λ- του λόγου
η – ηδύς και φωτεινός ως  ήλιος
ν – φωτίζει το νοείν

το ΄΄ε΄΄ ως ήχος , Επιφώνημα είναι το τέταρτο κατά σειράν του νέου ανθρώπου μετά του ΄΄α΄΄ του  ΄΄ ο ΄΄  και ΄΄ι΄΄

΄΄ α΄΄ κραυγή – έκπληξης
΄΄ ο ΄΄ αναγνώρισης – περιέργειας
΄΄ ι ΄΄  χαράς
΄΄ ε ΄΄  ωρίμανσης πλέον του νέου ανθρώπου

ΕΡΕΥΝΑ = ΕΝΑΥ + Ε+Ρ=
Η ΕΡΕΥΝΑ πρέπει να έχει   ΕΝΑΥσμα  του  ΕΡΩΤΑ του ΕΥ.
Η διαρκής αυτή  ΄΄παλίντροπος/ αρμονία ΄΄  ο    έ ρ ω ς/ έ ρ ι ς   του  νού , όπως ελέγχει την ευκολία της ροής  κατά την διάρκεια της αναζητήσεως , ειναι το διακριτικόν γνώρισμα της μη δογματικής απόψεως και της ελευθερίας , άνευ της οποίας δεν θα επιτευχθεί ο στόχος της ανακαλύψεως .



Ζ -ζήτα- Ο αρχέγονος νοηματικός φθόγγος – Ζεσσ- παράγεται όταν ψυχρή και υγρή επιφάνεια έλθει σε επαφή με πυρακτωμένη επιφάνεια..
Το σβήσιμο της φωτιάς , του καιγόμενου ξύλου , εντός του ύδατος .
Επίσης στην μεταλλουργία το σβήσιμο του πυρακτωμένου μετάλλου εντός του ύδατος.
Εκφράζει το ‘’ ζέον ’’ το κύριο χαρακτηριστικό και βασικό στοιχείο της ζωής –Ζ-.
το σχήμα επίσης του γράμματος παραπέμπει στον τρόπο Ζεύξεως των βοδιών στον ίδιο ζυγό – ζυγός , Ζεύξις

ζηνός = όστις εστί αίτιος του ζήν

Δία
Δ = διάνοια
ι  = ιθύνουσα
α = τον άνθρωπο , δηλαδή να προσθέσει τον ψυχικό και πνευματικό γνώρισμα στον άνθρωπο

Η –ήτα-  Μεγαλοπρεπέστερων του  Ι  που εκφράζεται με οξύ ήχο και του Υ που εκφράζεται ως βαθύ (– u – στα γαλλικά )
Συνεπώς το Η εκφράζει το διπλό  Ι , φωνητικώς , με διπλή ένταση.

ήλιος – ημέρα – Ηρώς –
ίβις – ης – ιαχή
ύδωρ

Αρχικώς εξέφραζε  την δασεία  εκατόν = εκατόν (χε) .
Αλλά  αργότερο  εγκαταλείπεται .
Σήμερα όμως παραμένει στις λατινοειδείς γλώσσες , - helen – hero- history – hellas
όλες παίρνουν δασεία στα ελληνικά.

Το σχήμα του - Η - δημιουργείται και από την παρατήρηση του ήλιου κατά την θερινή περίοδο . για να παρατηρήσουμε τον ήλιο είμαστε αναγκασμένοι να μισό- κλείσουμε τα μάτια λόγω του έντονου Φώτος . Δημιουργούνται δυο  - Ι Ι  - φωτεινές γραμμές που ενώνονται στο μέσον  - .

Η φωνητική ταύτιση  Η και Ι ,  συνέβη τον 6ο αιώνα μχ


Θ -θήτα- Το θρόϊσμα των φύλλων δημιουργεί τον αρχέγονο ήχο ‘’θρσσς’’ . Στο άκουσμα του ήχου στον αρχέγονο άνθρωπο δημιουργούσε και κάποια ένταση λόγω του επικείμενου κινδύνου – εχθρού , πχ φιδιού  , αλλού ζώου , γενικώς εχθρού.

Θάομαι = κοιτώ προσεκτικά (λόγω του θορύβου)

Νοηματική συνέχεια και επέκταση του γράμματος -Ο-
πχ , στΟμα, όμμα , δηλαδή από την ακινησία περνούμε στην κίνησιν οφθαλμός , στην παρατήρηση  και στην δραστηριότητα , θάομαι ,θέα,θόλος, θέω (τρέχω),θοός-θεός

 To Θ = 9  , Εν- Νε– Α . Θ-ύρα ανοίγει προς τον Θ-άνατο ή προς το Θ-είον. Δηλαδή το πέρασμα απο τον υλικό κόσμο προς τον άυλο. Κλείνει ένας κύκλος της ψυχής , εννιάμερα , και ταυτόχρονα προετοιμάζεται δια ένα νέο.

Ι -ιώτα- Ακουστικώς από το – ία, ιαχή  -κραυγή του αρχέγονου ανθρώπου και οπτικώς από την Ινα , Ις ,Ινος  δηλαδή την πολύ λεπτή γραμμή
 Ιός = βέλος.
Γενικώς  οι λέξεις ,  ιέναι - ίεσθαι
το ΄΄ ι΄΄ αναπαριστά τα λεπτά πράγματα  - χειρισμού

‘’ ΕΙ ‘’ και ‘’ΟΙ ’’ επεκτάσεις του ριζικού ‘’Ι’’.
Οικείος , ειδικός, ξείν κλπ.

Από την  ανάλυση της ομηρικής  λέξης  ΄΄ ίππος΄΄                       
ι = ιαχή
π=πνοη
π=πους
ο = χώρος
ς=σειω

Προτιμώ την ανάλυση της λέξεως ‘’ίππος’’από την γραμμική γραφή όπου το αρχικό Ι  αναπαριστά το σχοινί του τετραπόδου Π  .
Δηλαδή το τετράποδο που οδηγείται με το σχοινί .

το  Ι αναπαριστά τα λεπτά πράγματα  - χειρισμού
Γενικώς  οι λέξεις ,  ιέναι - ίεσθαι
Το Ιώτα ρίπτεται (εκ του ίεσθαι) πορευόμενον (εκ του ιέναι) πράγματι εξ ουρανού.
Ι=10 – Ι+ερός . Ανοίγει την πύλην δια την πρώτη ενσάρκωση της ψυχής.
Ι+ώτα = Αναπαριστά  και σχεδιαστικά την κάθοδο του πνεύματος δια μέσου των ώτων .

Απο την Ιλιάδα στον Θάνατο του Εκτορα ο πατέρας του Πρίαμος  λέει στον Αχιλλέα για την εκεχερεία.
Χρειαζόμαστε 9 εννέα ημέρες να τον κλάψουμε στα ανάκτορα , την 10η (δέκα) ημέρα να τον θάψουμε και να δειπνήσουμε (δείπνος παρηγοριάς) , την 11η, (έν δεκα) ημέρα να του στήσουμε επάνω του το μνήμα και  την 12η (δώδεκα)  ημέρα μπορούμε να συνεχίσουμε τον πόλεμο.
Η Ιλιάδα διαρκεί εννέα ετη και στον δέκατο έχουμε το τέλος του πολέμου.
Η Οδύσσεια διαρκεί εννέα έτη και στον δέκατο έχουμε την άφιξη στην Ιθάκη.
Οποιος απο τους Θεούς  ορκιστεί ψευδώς εις τα ύδατα της Στυγός , κείτεται ακίνητος επί ενα ολόκληρο έτος , παραμένει εξόριστος απο τα συμπόσια των Θεών  επί εννέα έτη και στο δέκατο έτος γίνεται αποδεκτός ξανά στις συναθροίσεις των Θεών.
Η Τιτανομαχία διαρκεί επίσης δέκα έτη.
Οι σύζηγοι του Δία εννέα.  Οι Μούσαι εννέα.
Ειναι φανερόν οτι το εννέα και δέκα αφορούν κύκλους , οι οποίοι και κλείνουν/ολοκληρώνονται μεταξύ εννέα και δέκα και ανοίγει ενας νέας κύκλος.



Κ -κάπα-Είναι ο γενεσιουργός ήχος ο οποίος παράγεται καθώς ο πέλεκυς πίπτει επί ξύλου , δένδρου – κοπ ,  καπ  και η εικόνα του γράμματος είναι η τομή που προκύπτει επί του ξύλου .
το Κ – κάπα αντικατεστησε το Q – κόππα το πανάρχαιο αυτό γράμμα του ελληνικού αλφάβητου
παραγόμενες σχετικές λέξεις – Κόπτω – Κτυπώ –

 Υπάρχει  συσχέτιση με το Δ = δουπ ,   με την διάφορα ότι  το Δ – δούπος   παράγεται όταν ο πέλεκυς πίπτει επί χλωρών ξύλων και από την πτώση λίθινου όγκου επί του εδάφους

Κύβος , κυβίστηση , κλώνος ,

Λ –λάμδα-  Είναι ο γενεσιουργός ήχος ο οποίος παράγεται καθώς απελευθερώνεται ο λείος και λελυγισμένος κλάδος από την διχάλα για την παγίδευση θηραμάτων . ο εκτιναζόμενος κλάδος έσχιζε με μεγάλη δύναμη τον αέρα παράγοντας τον ήχο λύω , λυκ,λυχ . Παραγόμενες σχετικές λέξεις Λείος , Λύγος = λυγίζω
Λυγισμός = λόγος (τεχνική λυγισμάτων της φωνής στις παραστάσεις )

Ως προς την εικόνα ,το σχήμα του Λ , προσεγγιζει την  Λαβίδα αλλά και της λέξης ΛεΛυγισμένου . Επίσης  η εικόνα του υποκρύπτει τις κεκΛιμένες πλάγιες των ορέων ,ολισθηρές  λόγω των   κΛίσεων.

Μ -μι- Απεικονίζει την μήτρα την πηγή της ζωής εντός της οποίας συλλαμβάνεται και αναπτύσσεται το έμβρυο .
ηχητικός μμμοοογ , μόγος = πόνος της μήτρας για να φέρει την νέα ζωή.
Στην μήτρα ,  η μήτηρ θα μυήσει δια της μάθησης και της μνημοσύνης τα μυστικά της ζωής.
Μάο = από το δωρικό μα – μάτηρ , μήτηρ .
Πρόσωπο ιερό όπου διδόταν και δίδονται μέχρι σήμερα  οι όρκοι , Μα τον Δια ...
Μονάδα = ιερή και θεία  λέξη για τους πυθαγόρειους υποδηλώνοντας  τον ένα και μοναδικό θεό .
Μάτηρ  , Μουσική , Μέθη  , Μέθεξη
 Ο άνθρωπος βιώνει καλύτερα τον λόγο όταν Είναι κατ΄ αρχήν έΜΜμετρος και ακόμη καλύτερα , όταν είναι επενδυδεμένος με Μουσική.

Μ + ΟΥΣ + ΙΚΗ = Μέθη/Μέθεξη δια μέσου του ωτός επέρχεται ίαση της ψυχής.
Μέθη , όχι διά μέσου της κρεπάλης αλλά διά μέσου της πνευματικής μέθεξης θα επέλθει η ίαση της ψυχής.

Ν -νι- Ως εικόνα συμβολίζει την θέση του νινίου εντός της μήτρας όπου διπλωμένο εις θέση Ν περιμένει την γέννηση της και ως εκ τούτου ακολουθεί του γράμματος Μ στην σειρά του αλφάβητου.
Ως ηχητικό αποκαλύπτει τον κλαυθμό – νηνυρισμό των μικρών παιδιών .
σύνδεση με το γράμμα  Ζ με την διαφορά και μόνο του προσανατολισμού.
 Το Ζ αν το περιστρέψομε  90 μοίρες δημιουργούμε το Ν .
Αν το Ζ  είναι η ζεύξη της ύλης μετά του πνεύματος , δηλαδή της ζωής , το αυτό σημαίνει και το  Ν, την γέννηση της νέας ζωής , την ύπαρξη ζωής , νους .
 δηλαδή Ζ = Ν , Ζευς = Νινίον = νους                            
Νους = ν-ους = γέννηση ους – ωτός – ακοής
Η  συνομωσία της ύλης μετά του πνεύματος δημιουργεί το  Ζ
Φυσική απόρροια η γέννηση ζωής Ν.
Δηλαδή το νέο γνον αποκτά μέσω του ωτός – ακοής , νόηση
Η  έγκυος ευρίσκεται εις θέση  εν - δια – φέρουσα
Δηλαδή φέρει τον Δία = Νινίον.
Περιέργως και το  κυείν – κύηση συνδέεται με τον κύνα – Σείριο.
Ν=50 , Οσοι οι κωπηλάτες της Αργούς , όσο η περιστροφή του Συνοδού γύρω απο τον Σείριο.
Ευρύτερη λοιπόν  έννοια του Ν είναι τα ΄΄εντός΄΄ και κατ΄ επέκταση την κατοικία .
νέω = κατοικώ
Από το νήπιον έχουμε  Νέο , Νέμω , Νόμος , και Ναός .

Ξ – ξι-Το γράμμα παρήχθη ηχητικώς – κσ -κσ-κσ  όταν ο άνθρωπος ξύνει δια αιχμηρού αντικειμένου των  ξερών ξύλων δια την παραγωγή ξίφους . Τα ξάσματα , των ξερών ξύλων καθίστανται ξένα. επίσης δια του ξυρού ξαίομεν  τα  έρια.
Το Ξ διαφέρει ως το Κ στον τρόπο χειρισμού του πελέκεως .
Με το Ξ εννοούμε την ξέσιν του ξύλου ενώ με το Κ εννοούμε τον κτύπο του ξύλου .
Το γράμμα Ξ  βέβαια είναι μεταγενέστερον και επεκράτησε  του  ΚΣ  σε  Ξ μετά το  400 πχ και εντεύθεν.

Ο -όμικρον- Ηχητικώς το γράμμα Ο σχηματίζεται από το πρώτο επιφώνημα του νηπίου πριν την άρθρωση του λόγου ,΄΄οοο΄΄ , κατ΄΄ εικόνα ο κύκλος που δημιουργείται μεταξύ των χειλέων  όταν εκβάλετε ο φθόγγος.
Το φωνήεν Ο είναι το τρίτο  κατά σειράν επιφώνημα μετά το Α και του Ι του νηπίου , του νέου ανθρώπου.
Το Α τείνει προς τον άναρθρο λόγο ,φωνής κραυγής , και έκπληξης του πρώτου ανθρώπου. Αντιθέτως το  Ο είναι της περιέργειας του πρώτου ανθρώπου. Μαζί με τα πρώτα του βήματα αρχίζει και παρατηρεί τα πράγματα γύρω του και προσπαθεί να τα γνωρίσει .
Ομμα – Ορώ – Οραση  -
Κατ΄ επέκταση,  οπή – οφθαλμός του κρανίου
οφθαλμός = οπαί + θάλαμος

΄΄οπ΄΄ = επιφώνημα κωπηλατών στους βατράχους του Αριστοφάνη.
και ΄΄όπα΄΄ αρχαίο αλλά και  σύγχρονο επιφώνημα
΄΄oμ΄΄ = επιφώνημα μυστών – ομού – ομάδα

Η διαφορά των επιφωνημάτων στο δεύτερο γράμμα Π και Μ
το ΄΄ΟΠ΄΄ είναι επιφώνημα όταν συντονισμένα και με ρυθμό όλοι μαζί (χορός – κωπηλάτες) προσπαθούμε  να διέλθουμε σε άλλη κατάσταση μέσω της πύλης .
το ΄΄ΟΜ΄΄ είναι επιφώνημα όταν συντονισμένα και με ρυθμό όλοι μαζί η ομάδα, προσπαθεί να καταδυθεί στην μήτρα , στα ιερά  και άδυτα , και να αντλήσει γνώση , φως...απο την πηγή .

κύκλος = όλον = χορός =κυκλικός
Ο χορός ολοκληρώνεται σε δώδεκα βήματα που εκφράζει μια ολότητα – πληρότητα.
Οταν κλείνει ο κύκλος κλείνει και η ζωή .
Ο κύκλος είναι σύμβολο της  Αφροδίτης.

όλον = σύμπαν
ο = ο – μικρόν – (προφορά κόφτη)
ω = ο – μέγα – (προφορά παρατεταμένο ο)

Στην αρχαιότητα το ΄΄Ο΄΄ προεφέρετο ως ΄΄ΟΥ΄΄
ουρανός – οορανος – ωρανός
μούσα – μοοσα – μώσα
ουσία – οοσια – ωσία

ΟΝΟΜΑ = Ο νούς δεν είναι εις θέσιν να έρθει απ΄ευθείας σε επαφή με το ΄΄αγαθόν΄΄. Βάσει όμως των ΄΄ιδεών΄΄, αι  οποίαι είναι τα αιώνια ,αμετακίνητα πρότυπα των αισθητών , ο νούς θα προσπαθεί να διακρίνει την αλήθεια της ονοματο θεσίας.
Διότι εκφράζει την ΄΄φύσιν΄΄ των πραγμάτων ή την ΄΄ κατά συνθήκη΄΄.
ΟΝΟΜΑ = ΝΟΜΟ + Α = Ειναι η αρχή του νόμου , εντός του οποίου θα κινηθεί η ουσία του περιγραφομένου πράγματος.
ΟΝΟΜΑ = ΑΝΟΜΟ = Η ουσία θα κινήται βάσει τον ΝΟΜΟ = φύσιν της ή θα κινήται ΑΝΟΜΟ = κατά συνθήκη.

ΟΥΡΑΝΟΣ = Ν+ΟΥΣ+ ΟΡΑ . Ο νούς όλα τα βλέπει και όλα τα ακούει  , ενώ όλα τα άλλα κουφά και τυφλά  εστί . Ο νούς αφού αρχίσει να κατανοεί  ο ρ ώ ν  τον ουρανό , εισέρχεται εις τα ενδότερα του  ά ν ω   ν α ο ύ .
Το τελετουργικόν των ναών εκτελείτο έξω του κτίσματος του ναού  κάτω απο τον ουρανό , δηλαδή των άνω ναό.
Εντός του ναού υπήρχον τα αγάλματα τα οποία επιμελούντο απο τους ιερείς .




Π -πί- Ισχυρή  η εικόνα του γράμματος  Π  ως πύλη , που  αφήνει τον πνέοντα αέρα έξω της οικίας.
Ως ήχος ΄΄πφφφ΄΄ της θάλασσας , παφλασμός
αλλά και η προσπάθεια του ανθρώπου να αναπνεύσει μετά της επίπονης προσπάθειας , εκβάλλοντας από μέσα του τον  αέρα.
Ένεκα λοιπόν του πνέοντος  Βορέα που πλήττει τον άνθρωπο , ορθώνει πυλός , Αι οποίοι και πάλλονται .
Πάρνηθα – Παρνασσός – Πεντέλη – Πιερία - Πήλιο
εννοούν το Π ως  πύλη

Ρ -ρό- Ροή   ύδατος  με τον χαρακτηριστικό ήχο ΄΄ρρρ΄΄ σε επικλινές επίπεδο δημιουργεί ρυακιών και σε κάθε εμποδίων υπερπηδά σχηματίζοντας την εικόνα του γράμματος
Η Ίσις γεννήθηκε σε περιοχές που είναι πάντα υγρές, συμβολίζει πιθανώς τους υγρούς
πλανήτες του Σείριου , και ευφυή αμφίβια όντα που ζουν εκεί .
Το Ρ είναι κατ΄εξοχην γράμμα του ύδατος και λόγω προέλευσης ως ήχου και εικόνας.
Ως εκ τούτου θεωρείται το γράμμα του κυνός-Σείριου.
Η Ερέτρια = κωπηλάτης , χρησιμοποιεί το Ρ κατά κόρον.
Λόγω της ροής , το  ύδωρ και της ροπής του εδάφους δημιουργείται στο ρυακιών ρυθμός και ρήγματα.
Ο ρυθμός σου με τρελαίνει ...– από τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου.
 Ο ρυθμός   είναι το χαρακτηριστικών στοιχείων  για την ανέλιξη και μετεξέλιξη της ομάδας , ως χαρακτηριστικό στα επιφωνήματα ΄΄Oπ΄΄ και ΄΄Oμ΄΄ .
ρυθμό έχουμε και στην μουσική ως κύριο χαρακτηριστικό. μουσική χωρίς ρυθμό θεωρείται θόρυβος.
Αλλά και η μουσική είναι το μέσον της ανέλιξης και μετεξέλιξης του ανθρώπου .
Το είδος του ρυθμού της μουσικής δηλώνει αν η ομάδα θα εξελιχθεί η θα μετεξελιχθεί.
Μετεξέλιξη είναι η μετάβαση από την λύπη η νιρβάνα σε κατάσταση ευθυμίας .
Το επιφώνημα ΄΄οπ΄΄, ΄΄όπα΄΄ βοηθά  προς αυτήν την κατεύθυνση .
Ο άνθρωπος προσωρινά ξεπερνά την σκέψιν του θανάτου , χάνεται το συναίσθημα της απόγνωσης και της ανασφάλειας που τον διακατέχει  και βρίσκεται πρόσκαιρα στην απέναντι όχθη , της αθανασίας και της ελευθέριας .
Αλλά το μυστήριο της υπόθεσης είναι  ότι όλα είναι πολύ προσωρινά και  ενώ μετά κόπων έφθασε στην απέναντι όχθη , η επάνοδος στην προτεραία κατάσταση είναι αστραπιαία.
Ανέλιξη είναι η μετάβαση από την λύπη σε κατάσταση νιρβάνα η απέραντης ηρεμίας , χαρακτηριστικό των θεών και αθάνατων . Δηλαδή ο άνθρωπος προσπαθεί να έρθει σε κατάσταση προσομοίωσης των  θεϊκών χαρακτηριστικών .
Της απέραντης γαλήνης και αυτογνωσίας .
Το επιφώνημα ΟΜ βοηθά προς αυτήν την κατεύθυνση.
Η ομάδα ως σύνολο  ,  επιτυγχάνει  καλύτερα αποτελέσματα παρά κάθε μέλος της ομάδας ξεχωριστά και από μόνο του.
Οι μεταβάσεις όλες είναι προσωρινές και στιγμιαίες  και οι επιστροφές  οδυνηρές αλλά δίνουν ιδιαίτερο νόημα στον άνθρωπο ,  όπως στον φυλακισμένο η ιδέα της ελευθέριας τον κρατά ζωντανό και ας ξέρει ότι η ποινή είναι ισόβια.

Προσομοίωση κατ΄ αρχήν γιατί είναι αδύνατη η εξ΄   ολοκλήρου μετάβαση .
Μόνο μια ιδέα παίρνει ο άνθρωπος καθώς μόλις και μετά βίας αγγίζει το Θείον.
Ανεπαίσθητα δε και μέσα σε αχλύ , θεάται το θείον και μετά χάνεται.
Ο λόγος πιθανώς είναι, ότι ενώ ξεκινάει σαν μέλος της ομάδας ,  το βίωμα είναι ατομικό και το συναίσθημα σβήνει αυτομάτως  όταν διαχωριστούν από την ομάδα .
Αλλά και ουσιαστικά δεν μπορεί να  αντιληφθεί και συλλάβει  το θείον ο άνθρωπος ατομικά , λόγω μεγέθους … Αν κάποτε προκύψει όμως , η στιγμή πρέπει να είναι συγκλονιστική. Που σίγουρα δεν περιγράφεται με λόγια ,είναι άρρητη.. βίωμα .

Tο μέγα ερώτημα είναι γιατί με κάποιους  ρυθμούς  πάμε σε μετεξέλιξη και με άλλους ρυθμούς πάμε σε ανέλιξη. Ισως και αυτό είναι θέμα προ-δια-γραφών.

Σ -σίγμα- Οι Ιωνες το αποκαλούσαν Σίγμα και οι Δωριείς Σάν.
Ως ήχος παράγεται όταν το πυρακτωμένο μέταλλο που σβήνει εντός ψυχρού ύδατος.
Ο συριστικός ήχος και η χαρακτηριστική οφιοειδή κίνησή του παράγει τις έννοιες των λέξεων -  Σείω , Σεισμός.

ΣΑΡΞ – ΣΑΡΚΟΣ = Σ + ΡΑΚΟΣ
Η ψυχή όταν αφήνει την σάρκα μετατρέπεται σε ράκος. Το Σ δηλώνει την επαναληπτική χρήσιν του ράκους κατά τις  εν-σαρκ-ώσεις



Τ- ταύ- Χαρακτηριστικό του γράμματος η εικόνα του , αναπαριστώντας το εργαλείο σφυρίον.
Ως ήχος ΄΄τυπ΄΄ από τον  κΤύπο  του σφυρίου , παράγει τις έννοιες των λέξεων – Τύπος , Τέχνη.

ΤΕΡΑΤΑ = Τ+ΕΡΑΤΑ = Τ+ΑΡΕΤΑ
Εις την μυθολογία τα  τ έ ρ α τ α   εκπροσωπούν τας ψυχικάς αδυναμίας, ελαττώματα , διαστροφάς και φοβίας , που διαλύονται όταν συρθούν στο φώς του ηλίου, δηλαδή όταν φωτισθούν τα αίτια της επικυριαρχίας των , δια της γνώσεως. (Ηλιος).
Τα τέρατα καλούνται οι ήρωες να φονεύσουν .  Το εγώ τίθεται στην υπηρεσία των άλλων , και αποκαθιστά  την αδικία και τον εγωισμό που ειναι τεράστιος .
Το Τ = στάσις εγωισμού . Τα ΤΕΡΑΤΑ γίνονται  ΑΡΕΤΑΣ .
Η στάση του Τ εγωισμού ,  καθιστά τον Αντίλογο στον Λόγο.

ΣTAYΡOΣ = Σ + TAY + ΡOΣ = Σ+TAYΡOΣ = ΣATYΡOΣ
ΣΤΑ + ΡOYΣ = AYΡ(A)+(I)ΣΤΟΣ
Τ = Το σύμβολον της στάσεως
Το Σ ως παλινδρομική κίνηση , στην αρχή και στο τέλος ειναι ο αέναος κύκλος του ανθρώπου ,γονιμοποιούμενος απο τον ασυγκράτητο ταύρο , το ιερό ζώον του ΔΙΟΣ.
Στάσις και ροή ειναι ο αέναος κύκλος γεννήσεων και θανάτων , η ουσία της διττής υπάρξεως της ψυχής. Η γονιμοποίηση ύλης-οριζόντια ευθεία και πνεύματος-κάθετης ευθείας
Αύρα και ιστός τα συστατικά του ανθρωπίνου όντος . Τα αόρατα και τα ορατά
Ο ανόητος άνθρωπος υφαίνει ιστό στην ψυχή λόγω της αγνοίας του και των παθών του και την δεσμεύει . Αναγκάζεται  έτσι η ψυχή στις συνεχείς επανασαρκώσεις.
Η ελευθερία βουλήσεως του όντος  ειναι υπεύθυνη για την εξέλιξη της ψυχής.


                                                                                                                                   
Υ -ύψιλον- Ως εικόνα εκφράζει την κοιλότητα, ρΥάκιο που δημιουργεί το Υδωρ .
Κωμική μιμητική φωνή του οσφραινομένου κρέατα ψηνόμενα και τούτου γίνεται δι΄ αναρροφήσεως του αέρος διά της ρινός, καθώς και όταν τις οσφραίνεταί τι.
Το γράμμα προεφέρετο υπό των Αρχαίων Ελλήνων ως ΟΥ , κατόπιν η προφορά του έγινε παρόμοιο με το Γαλλικό u , αλλά τελικώς απο τον 10 μχ εταυτίσθει με το γράμμα Ι.
Μουστάκι – μύσταξ , φτερούγα – πτέρυξ
Υδωρ , υγρός , υιός  , πύρ .

ΥΠΑΡΞΙΣ=Υ+ΠΡΑΞΙΣ
Η ύπαρξις της ζωής καθορίζεται απο τις πράξεις της ψυχής , η οποία ειναι ελεύθερη να επιλέξει μεταξύ της αρετής και της κακίας ως σχήμα Υ. Το Θείον δεν συμμετέχει στήν επιλογή της ψυχής και ως εκ τούτου δεν έχει ουδεμία ευθύνη.



Φ -φί- Ως εικόνα το στοιχείον μας δίδει το πρόσωπο , το οποίο με συσπασμένα χείλη και διογκωμένες παρειές Φυσά . Ως  ήχος μας μεταδίδει τον νοηματικό φθόγγο ΄΄φου΄΄ , την προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να ενδυναμώσει την πυρά και να παράξει φάος = φώς.
Στην αρχαιότητα το Φ αντικαθίστατο απο το Π. Σπόγγος = Σφόγγος , Πίλιππος=Φίλιππος
Και σπανίως απο το Θ. Θήρ=Φήρ
Το στοιχείον εμφανίζεται στους Ιωνες τον 7ο  πχ αιώνα. Προηγουμένως εγράφετο ως ΠΗ
ΠΗΥΛΟΣ=ΦΥΛΟΣ. Στα λατινικά σήμερα εμφανίζεται ως PH και όχι ως F. –PHILIPPE-

Φυσάω , φώς , φωνή , φλόγα , φύλλο , φίλος

Χ -χί-  Διά αιχμηρού αντικειμένου Χαράσσω ΄΄χχχρς΄΄ την επιφάνεια   πλάκας και δημιουργώ Χάσματα με οξύ μεταλλικό ή λίθινο εργαλείο. Αν το εργαλείο δεν Χαράσσει είναι άΧρηστο. Το Χαράγματα μας δίνουν Χαρά και επιφωνήματα αυθόρμητα χα-χα-χα . Ανοίγοντας το στόμα ο άνθρωπος δημιουργεί χάσμα και όταν κουράζεται Χασμουριέται.
Ως εικόνα το στοιχείον Χ ωμοιάζει ως κλεψύδρα η οποία μετρά την ροή του χρόνου , χωρίς παρόν αλλά με ισοσκελισμένο το παρελθόν με το μέλλον , όπως ακριβώς ειναι και ο Χρόνος , το είναι εν τω γίγνεσθαι,αναδυόμενος εκ του Χάους.

Χαράσσω,χάος,χάσμα,χρόνος,χρήσιμος,χαρά,χείρ.

Η σκοπός της δημιουργίας στον άνθρωπο ειναι να του δώσει χαρά και ικανοποίηση.
Το συναίσθημα της χαράς ειναι άδολο και ειλικρινές και προσφέρει ηδονή και τέρψιν στον άνθρωπο,ταυτίζοντας εαυτόν με τον Μέγα Δημιουργό του Συμπαντος .  Αντιθέτως με τον γέλωτα , ο οποίος συνδέεται με την χαρά αλλά μπορεί να περιέχει και σκοπτική,περιπαικτική διάθεση.

Ψ -ψί- Το στοιχείον Ψ  επενοήθη διά να εκφράσει τα ΠΣ , ΒΣ , ΦΣ , με χαρακτηριστικούς ήχους πνοής.
Ψύχος  , ψυχή .
Οι ψυχές των ανθρώπων κατέρχονται εκ της αβύσσου του Ουρανού και σε αυτήν επιστρέφουν , εκεί όπου επικρατεί το απόλυτο ψύχος.
Ως εικόνα το στοιχείον αποκαλύπτει το σχήμα της  Ελάτης , που φύεται σε μεγάλα ύψη και στο ψύχος.

Ως εικόνα θεωρείται και το  ψυκτικό αγγείο με υψηλό  τριγωνικό σχήμα , καλούμενο και ψυκτήρ με δύο διαμερίσματα , ύδατος πλήρη στο ένα μέρος και του οίνου στό άλλο .

Ω -ωμέγα- Το στοιχείον Ω μέγα , επενοήθη τελευταίο καί εκφράζει το κυκλοτερές σχήμα του σύμπαντος , ταυτόσημον του ΟΟ = άπειρον
ΟΟΡΑΝΟΣ – ΩΡΑΝΟΣ , ΟΟΚΕΑΝΟΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ
Το στοιχείον προσδίδει μεγαλοπρέπεια ή έμφαση στις λέξεις τις οποίες εθεώρουν σημαντικές . Ω , σεμνύνοντες οι νέοι καλούσιν .
Επιφώνημα εκπλήξεως και θαυμασμού αλλά και χαράς και άλγους.
Στην κλητική σημαίνει κλήσιν , πρόσκλησιν και ενισχύει την προσαγόρευσιν.
Ω , άνδρες Αθηναίοι.
Ωδίνη = δυνατός πόνος και ιδίως ο πόνος του τοκετού.
Ωθέω=μεγάλη καταβολή δύναμης , η έννοια του Ω